Κερί - καντήλι

Κερί - καντήλι

Πολλές φορές σε συζητήσεις που είχα με φίλους ,περί συμβολισμών στην θρησκευτική ζωή ,ανακάλυψα πολλές έννοιες που δεν τις γνώριζα και είπα να κάνω μια έρευνα στο δίκτυο και να την μοιραστώ μαζί σας.
 Πριν  μέρες είχα ανεβάσει  τι συμβολίζουν τα άμφια των μοναχών,διακόνων ,ιερέων και αρχιερέων.
Σιγά-σιγά θα ανεβάσω και άλλα αλλά σήμερα θα αναφερθώ στη σημασία των κεριών, του ανάμματος του καντηλιού ,τι συμβολίζουν και θα γίνει  μια σύντομη ιστορική αναφορά .

Ο Συμβολισμός του κεριού στην Εκκλησία

Όλα τα πράγματα που βρίσκονται εντός του Ιερού Ναού έχουν και το συμβολισμό τους. 

Όπως είναι γνωστό υπάρχει το γνήσιο κερί από την κηρήθρα της μέλισσας και το άλλο, που κατασκευάζεται από υπολείμματα του πετρελαίου, και είναι ένα είδος παραφίνης. Όταν οι Πατέρες της Εκκλησίας μας αναφέρονται στο κερί, έχουν υπ΄όψη τους το γνήσιο, το καθαρό κερί.

Έτσι ο Άγιος Συμεών Θεσσαλονίκης αναφέρει έξι συμβολισμούς για το κερί που ανάβουμε:

1.) Όπως το κερί είναι καθαρό (γνήσιο της μέλισσας), συμβολίζει την καθαρότητα της ψυχής μας.

2.) Όπως το γνήσιο κερί είναι πλαστικότατο (σε αντίθεση πάντοτε με εκείνο από παραφίνη), συμβολίζει την πλαστικότητα της ψυχής μας, την οποία πρέπει να πλάσουμε σύμφωνα με το Ευαγγέλιο.

3.) Όπως το γνήσιο κερί, που προέρχεται από τη γύρι των λουλουδιών, έχει μία γλυκεία μυρωδιά, συμβολίζει ευωδιά της Θειας Χάριτος,την οποία πρέπει να εκπέμπει κάθε ψυχή.

4.) Όπως το κερί, όταν καίγεται, ανακατεύεται με τη φωτιά και της δίνει τροφή, συμβολίζει τη θέωση, στην οποία αγωνιζόμενοι, μπορούμε να φθάσουμε.

5.) Καθώς το κερί καίγεται, και φωτίζει στο σκοτάδι, συμβολίζει το Φως του Χριστού: «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων…», θα πρέπει να εργαζόμαστε τα έργα του Θεού,

για να δοξάζεται το Άγιο Όνομά Του.

6.) Καθώς το κερί καίγεται και φωτίζει με το φως του τον άνθρωπο μέσα στο σκοτάδι, συμβολίζει την αγάπη και την ειρήνη, που πρέπει να χαρακτηρίζουν κάθε χριστιανό. Όπως καίγεται και λειώνει, έτσι και ο χριστιανός να εκδαπανάται από αγάπη για τον πλησίον.

Εκτός των ανωτέρω ο Άγιος Νικόδημος ο Αγιορείτης παραθέτει άλλους έξι συμβολισμούς-λόγους για τους οποίους ανάβουμε το κερί:

1.) Για να δοξάζουμε τον Θεόν, ο Οποίος είναι το Φώς.Όπως ακριβώς και όταν ψάλλουμε: «Δόξα Σοι τω δείξαντι το φως…».

2.) Για να διαλύουμε το σκοτάδι της νύχτας και να διώχνουμε μακριά τον φόβο που προκαλεί το σκοτάδι.

3.) Για να δείχνουμε την εσωτερική χαρά της ψυχής μας.

4.) Για να αποδώσουμε τιμή στους αγίους της πίστεως μας, μιμούμενοι έτσι τους χριστιανούς των πρώτων αιώνων, που άναβαν κεριά στους τάφους των Μαρτύρων της πίστεως.

5.) Για να συμβολίζουμε τα καλά μας έργα, όπως είπε ο Κύριος: «Ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς». Όπως ακριβώς μας κάλεσε ο Ιερέας αμέσως μετά την Βάπτιση μας.

6.) Για να συγχωρηθούν οι αμαρτίες, όσων ανάβουμε τα κεριά, αλλά και εκείνων υπέρ των οποίων τα ανάβουμε.

Για όλους αυτούς τους λόγους, ας φροντίζουμε ν’ ανάβουμε συνειδητά το κερί μας, που καλόν είναι, να είναι πάντα γνήσιο. Για να μπορέσουν να εφαρμοστούν και πραγματοποιηθούν όλα τα ανωτέρω, πρέπει το χριστιανό να συνοδεύει και πνευματική ζωή, εφαρμογή των Εντολών του Κυρίου.

Κατά την τέλεση της Προηγιασμένης Θείας Λειτουργίας, ο λειτουργός κρατώντας αναμμένη λαμπάδα, σε κάποια στιγμή, στραμμένος προς τους πιστούς, εκφωνεί: «Φως Χριστού φαίνει πάσι». Ο Χριστός είναι «το φως το αληθινόν, το φωτίζον και αγιάζον πάντα άνθρωπον…». Εμείς, άραγε, είμαστε καλοί δέκτες αυτού του φωτός; Οι άγιοι της πίστεως μας επιζητούσαν συνεχώς αυτό το φώς.

 Είναι χαρακτηριστικά τα λόγια του Αγίου Γρηγορίου του  Παλαμά που συνεχώς προσευχόταν και παρακαλούσε τον Κύριο: «Φώτισόν μου το σκότος». καθώς και : «Πάσα τελετή και παν επί μέρους στοιχείον αυτής, και το πλέον έτι φαινομενικώς μικρόν και ασήμαντον είναι σύμβολον και εγκρύπτει την υπέρ λόγον αλήθειαν, την οποίαν συμβολίζει, και ως εκ τούτου έχει δύναμιν και λόγους και σημασίαν».

 Ένα τέτοιο σύμβολο που λέγει ο Άγιος Πατήρ είναι και το κερί η η λαμπάδα. 

Οι πρώτοι χριστιανοί χρησιμοποιούσαν το κερί ως μέσο φωτισμού στις συνάξεις τους.Όταν τον 4ο αιώνα ο Μ. Κωνσταντίνος παύει τούς διωγμούς εναντίον των χριστιανών, έχουμε και την ανέγερση Ναών όπου η Εκκλησία για να διασώσει ένα τμήμα από την ύπαρξή της εντάσσει στη λατρεία το κερί στο οποίο αποδίδει τούς εξής συμβολισμούς:

α) Το προσφερόμενο κερί μας υπενθυμίζει την εσωτερική μας μεταμόρφωση την οποία πρέπει να επιδιώκουμε.

β) Το άναμμα του κεριού μας παρακινεί να ζητήσωμε από τον Θεο τη Χαρη του Αγίου Πνεύματος, και

γ) Η φλόγα του κεριού μας υπενθυμίζει ότι πρέπει να γίνουμε φλογεροί ποιητές της πίστεώς μας, της αγάπης, της ειρήνης και της ανεξικακίας.

Το κερί όμως το συναντάμε και σε όλα τα  μυστήρια της Εκκλησίας και κάθε φορά με διαφορετικό συμβολισμό. 

• Στην Θ. Ευχαριστία, συμβολίζει το φως του Χριστού που δια του  Ευαγγελίου λάμπει στις ψυχές μας.

•  Στο Άγιο Βάπτισμα, έχουμε την αναμμένη λαμπάδα που συμβολίζει ότι το νεοφώτιστο πρέπει να βλέπει τα καλά έργα και να δοξάζει τον Θεο. «Ούτω λαμψάτω το φως  υμών έμπροσθεν των άνθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσουσιν τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς».

• Στο Μυστήριο του Γάμου, το άναμμα των λευκών λαμπάδων συμβολίζει την αγνότητα των ψυχών των νεονύμφων.

•  Επίσης το κερί το συναντάμε και στα μνημόσυνα, το οποίο συμβολίζει την παράκλησή μας υπέρ των κεκοιμημένων. Να τούς αναπαύει ο Κυριος εν τόπο φωτεινό.

Απ' όλα αυτά καταλαβαίνομε ότι το άναμμα του κεριού δεν είναι απλώς μια τυπική, αλλά μια σπουδαία πράξη στην οποία πρέπει να δώσουμε το ενδιαφέρον που της αξίζει.

Το Καντήλι 

Η λέξη καντήλι προέρχεται από τη λατινική candela = κερί.

Στη χριστιανική Εκκλησία το Καντήλι τοποθετείται μπροστά στις άγιες εικόνες. Αυτό που τοποθετείται μπροστά στον Εσταυρωμένο, μέσα στο Ιερό Βήμα, διατηρείται πάντοτε αναμμένο και γι' αυτό λέγεται «ακοίμητο» Καντήλι.
Ένα Καντήλι τοποθετείται επίσης στο εικονοστάσι του σπιτιού και ανάβεται κάθε μέρα, σύμφωνα με την ορθόδοξο παράδοση.
Μια συνήθεια που διατηρεί τον βαθύ χριστιανικό συμβολισμό της με το Φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, που θερμαίνει την ελπίδα και που παρηγορεί και συντροφεύει στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς.
Το άναμμα του καντηλιού ενέχει τον συμβολισμό ότι προσφέρεται ως θυσία σεβασμού και τιμής προς τον Θεό και τους Αγίους του. Συμβολίζει επίσης, το φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, καθώς επίσης συμβολίζει και το γνωστό παράγγελμα του Κυρίου μας ότι πρέπει να είμαστε, οι χριστιανοί, τα φώτα του κόσμου.
Το έλαιον, το λάδι δηλ. που καίει στα καντήλια μας, "τον του Θεού υπεμφαίνει έλαιον" γράφει ο Άγ. Συμεών Θεσσαλονίκης, το έλεος του Θεού που φανερώθηκε όταν η περιστερά του Νώε επέστρεψε στην Κιβωτό για να σημάνει την παύση του κατακλυσμού, έχοντας στο ράμφος της κλάδο ελαίας, ή όταν ο Ιησούς, καθώς επροσηύχετο εκτενώς, επότιζε με τους θρόμβους του ιδρώτος του την ελιά, κάτω από τα κλαδιά της οποίας γονάτισε την μαρτυρική εκείνη νύχτα, στο Όρος των Ελαιών.Βέβαια, όλοι ξέρουμε πως απείρως ανώτερος του υλικού φωτισμού είναι ο εσωτερικός, αγιοπνευματικός φωτισμός. Έγραφε λοιπόν ο Θεοφόρος Πατήρ Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός : "Φωτίσωμεν ...γλώσσαν"; και συμπληρώνει ο σχολιαστής του : Επετεύχθη τούτο
Το λάδι συμβολίζει το άπειρο έλεος του Θεού, αλλά και τα κανδήλια συμβολίζουν την Εκκλησία που είναι μεταδοτική Θείου ελέους και φωτιστική. Συμβολίζουν βέβαια τους ίδιους τους αγίους που το Φώς τους έλαμψε, κατά το λόγο του Κυρίου, «έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσι τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα τον εν τοίς ουρανοίς».

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει οι Ορθόδοξοι να ανάβουμε το καντήλι όπως για παράδειγμα

1. για να μάς θυμίζει την ανάγκη για προσευχή,
2. για να φωτίζει το χώρο και να διώκει το σκότος όπου επικρατούν οι δυνάμεις του κακού,
3. για να μάς θυμίζει ότι ο Χριστός είναι το μόνο αληθινό Φώς και η πίστη σε Αυτόν είναι Φώς,
4. για να μάς θυμίζει ότι η ζωή μας πρέπει να είναι φωτεινή,
5. για να μάς θυμίζει ότι όπως το καντήλι απαιτεί το δικό μας χέρι για να ανάψει έτσι και η ψυχή απαιτεί το χέρι του Θεού, τη Χάρη Του δηλαδή,
6. για να μάς θυμίζει ότι πρέπει το θέλημά μας να καεί και να θυσιαστεί
7. για την αγάπη προς το Θεό κ.ά.

Εννοείται, βέβαια, ότι το λάδι των καντηλιών πρέπει να είναι ελαιόλαδο και μάλιστα όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητος. Άλλωστε ο Κύριος προσευχήθηκε στον κήπο των Ελαιών και ο ναός με τα κανδήλια μετατρέπεται σε νέο κήπο και ελέους (λαδιού) και Ελέους Θεϊκού Το λάδι τους μας θυμίζει την ευσπλαχνία του Θεού και το φως τους στη ζωή μας, που πρέπει να είναι φωτεινή και άγια.
Η φωτοχυσία του ναού συμβολίζει το θείο φως της παρουσίας του Θεού που φωτίζει τις καρδιές όχι μόνο των νεοφώτιστων αλλά και όλων των χριστιανών. Ο Κύριος φανέρωσε αυτή τη μεγάλη αλήθεια για τον εαυτό Του με τα ακόλουθα λόγια: "Εγώ ειμι το φως του κόσμου" (Ιωάν.8/η: 12). Είναι φως όχι μόνο λόγω της φωτεινής διδασκαλίας Του, αλλά κυρίως λόγω της φωτεινής παρουσίας Του. Αυτό επιβεβαιώνεται κυρίως από τη θαυμαστή Μεταμόρφωσή Του, όπου "έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως" (Ματθ.17/ιζ: 2).
Στο Σύμβολο της Πίστεως ο Υιός του Θεού παρουσιάζεται ως "φως εκ φωτός". Στην ακολουθία του Εσπερινού επίσης ο υμνογράφος παρουσιάζει τον Κύριο ως "φως ιλαρόν". Και οι χριστιανοί με τα μυστήρια της Εκκλησίας και τον πνευματικό τους αγώνα μπορούν να δεχθούν το φως της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και να το ακτινοβολούν με τη ζωή τους.
Στην "επί του όρους" ομιλία ο Κύριος συμβουλεύοντας τους μαθητές Του είπε: "Υμείς εστε το φως του κόσμου.... ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς" (Ματθ 5/ε: 14-16). (Δηλαδή: Εσείς είστε το φως του κόσμου... έτσι να λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον πατέρα σας τον επουράνιο). Εδώ φαίνεται καθαρά ότι το φως των μαθητών του Χριστού είναι τα καλά έργα της αγιοπνευματικής ζωής τους. Οι άγιοι στην άλλη ζωή θα ομοιάσουν με τον Κύριο, θα γίνουν "θεοί κατά χάριν". Αυτό το εκφράζει ο Κύριος καθαρά με τα προφητικά λόγια Του: "Τότε οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του πατρός αυτων" (Ματθ. 13/ιγ: 43).

Όπως είδαμε πλούσιες είναι οι εικόνες και οι συμβολισμοί που παίρνουμε από το άναμμα ενός κεριού και του καντηλιού.Όμως είναι λαθεμένη η συνήθεια να ανάβουμε πολλά κεριά δήθεν ότι θα μας σώσουν. Ας προσέξουμε τον τρόπο της ζωής μας, διότι όσα κεριά και αν ανάψουμε, δεν μας σώζουν εάν δεν ζούμε με μετάνοια, εξομολόγηση με προσευχή και κοντά στην Εκκλησία και στα Μυστήριά Της.

πηγές -εικόνες : Πρωτοπρεσβύτερος Μ. Ευθυμίου,athos.gr,orthodox-answers.blogspot.com

Η ελιά και το λάδι στη Χριστιανική Θρησκεία

Η ελιά και το λάδι στη Χριστιανική Θρησκεία

Επισκέψεις: 23956

του Αρχιμανδρίτη Φιλόθεου Σπανουδάκη Ηγουμένου της Ιεράς Μονής Τοπλού Σητείας Ο εθνικός μας ποιητής Οδυσσέας Ελύτης σε ένα ποίημα του λέγει « Αν αποσυνδέσεις την Ελλάδα , θα βρεις ότι αποτελείτε από μια ελιά ένα αμπέλι και ένα καράβι, που σημαίνει, Ότι με αυτά τα τρία μπορείς να την ξαναφτιάξεις.» Η ελιά, ένα από το τρίπτυχο που συνθέτουν την Ελλάδα, είναι το δέντρο, που κάτω από τον ηλιόλουστο ελληνικό ουρανό, επί αιώνες τώρα, ακούραστα και υπομονετικά συνδέει το απόμακρο παρελθόν με το παρόν και το μέλλον, την αρχαία Ελλάδα του πνεύματος και της σοφίας, του ολυμπιακού δωδεκαθέου, με την χριστιανική Ελλάδα του σήμερον και της ορθοδοξίας. Ο απλοϊκός λαός μας τραγουδά « ευλογημένο να ’ναι ελιά το χώμα που σε θρέφει και ευλογημένο το νερό που πίνεις απ’ τα νέφη και ευλογημένος τρεις φορές ’Κείνος που σε ’χει στείλει, για το λυχνάρι του φτωχού και τ’ άγιου το καντήλι.» Η ελιά φαίνεται να έλκει την καταγωγή της από την Ανατολή, την Μεσοποταμία και τη Μικρά Ασία ,από όπου και μετεφέρθη στην Ελλάδα. Σύμφωνα με την ελληνική μυθολογία, ο Ηρακλής είναι εκείνος ,ο οποίος ,μετά τους δώδεκα άθλους του , μετάφερε και φύτεψε την πρώτη αγριελιά στη αρχαία Ολυμπία, όπου και πρώτος εις αγώνας δρόμου στεφάνωσε το νικητή. Στη συνέχεια, η θεά της σοφίας Αθηνά ,αφού κέρδισε στη διαμάχη με τον Ποσειδώνα, έδωσε όχι μόνο το όνομα της στην πόλη της Αθήνας, αλλά και την πρώτη ήμερη ελιά γεμάτη άνθη και καρπούς , μετά από χτύπημα του δόρατός της στον ιερό βράχο, ως αιώνιο σύμβολο σοφίας , δύναμης , αγωνιστηκότητος, ευημερίας, παράκλησης και πανανθρώπινο σύμβολο ειρήνης. Η ελιά, είναι το ιερό δέντρο όλων των θρησκειών, από τους χρόνους της ειδωλολατρίας μέχρι τους χρόνους της εμφανίσεως των μονοθεϊστικών θρησκειών της μεσογείου και ιδιαιτέρως της χριστιανικής θρησκείας. Η ελιά, είναι ο ολοζώντανος ύμνος της δημιουργίας του Θεού δια το αειθαλές των φύλλων της δηλώνει την αθανασία. Είναι το ιερό δέντρο που αγαπούν και διεκδικούν όλοι οι πολιτισμοί της μεσογείου από την αρχαιότητα μέχρι σήμερα Είναι το αιωνόβιο δέντρο που μας υπενθυμίζει την κιβωτό του Νώε, την σοφία της Αθηνάς και τον κήπο της Γεσθημανή ου οποίου τα αιωνόβια δέντρα που σώζονται από τους χρόνους του Χριστού, μαρτυρούν, ότι λίγο προ του πάθους του ο Κύριος τα ηγίασε και τα ευλόγησε με τις προσευχές του και τα πότισε με τους ποταμούς του ιδρώτα του προσώπου του. Ο ποιητής με έμμετρο λόγο μας παρουσιάζει την αυτοβιογραφία της ελιάς: «Όπου κι αν λάχω κατοικία δεν μ’ απολείπουν οι καρποί, ως τα βαθιά μου γηρατεία δεν βρίσκω στη δουλειά ντροπή, είμαι η ελιά η τιμημένη» «Εδώ στον ίσκιο μου από κάτω ήρθε ο χριστός ν’ αναπαυθή κι ακούστηκε η γλυκιά λαλιά του λίγο προτού να σταυρωθή ,είμαι η ελιά η τιμημένη» Τα κανδήλια και το λάδι της Κρήτης φωτίζουν τις εικόνες των Αγίων Το χρυσοπράσινο απόσταγμα του καρπού της ελιάς, ανέκαθεν εθεωρήθει , ότι εκτός από τη φωτιστική και τροφική του ιδιότητα είχε και ρωστική ιδιότητα ,είχε λοιπόν ευρύτατη χρήση στα λουτρά, στα γυμναστήρια, στα στάδια, στις πληγές, εντριβές και γενικώς σε κάθε σωματική θεραπεία και ανάγκη. Ο Όμηρος εξυμνούσε «το λιπαρόν έλαιον» με το οποίο εχρίοντο μετά το λουτρό οι ήρωές του. Ο Πλάτων επήνεσε το έλαιον , ως «πόνων αρωγήν» δηλαδή ξεκούραση από τους πόνους και τους καμάτους .Ο Σόλων υποδεικνύει εις τον Ανάχαρσιν ( Λουκιανός) πως κατεγύμναζον οι Έλληνες τα σώματά των «χρίοντες ελαίω και καταμαλάσσοντες ίνα ευτονώτερα γίνωσι». Το λάδι, εχρησιμοποιείτο πάντοτε πλουσιοπάροχα από τους αρχαίους Έλληνες , είτε για λατρεία των θεών τους, είτε για τις ανάγκες των ανθρώπων. Με λάδι αλείφονταν τα αγάλματα και οι βωμοί των θεών , τα θύματα πριν από τη θυσία , οι άρρωστοι για θεραπευτικούς λόγους , οι πενθούντες εις ένδειξη πένθους. Το προσέφεραν υπό μορφή σπονδής στους θεούς και τους νεκρούς και έκαιγαν στους ναούς ιερά λυχνάρια. Και οι τρεις μεγάλες μεσογειακές θρησκείες, δηλαδή ο Χριστιανισμός, ο Ισλαμισμός και ο Ιουδαϊσμός κάνουν αναφορά για την ιερότητα του λαδιού , το οποίο και χρησιμοποιούν ευρύτατα στις ιεροτελεστίες τους. Εις την Παλαιά Διαθήκη, η «κατάκαρπος ελαία» αποτελεί συνήθη εικόνα σε πολλά χωρία της Άγιας Γραφής και εκφράζει την αισιοδοξία για το μέλλον, την ευλογία και την χάρη της δωρεάς του θεού. Κατά την Γένεσιν, ο Νώε μετά τον κατακλυσμό, άφησε ελευθέρα περιστεράν ήτις « και ανέστρεψεν προς αυτόν …το προς εσπέρας και είχε φύλλον ελαίας … εν τω στόματι αυτής και έγνω Νώε, ότι κεκόπακε το ύδωρ από της γης»(Γεν. η 11) Δεν ήταν λοιπόν η επιστροφή της περιστεράς εκείνο που χαροποίησε τον Νώε, αλλά το «φύλλον της ελαίας». Η παρουσία του εσήμαινε το τέλος του κακού, ήταν άγγελμα χαράς, αγαλλιάσεως, ειρήνης, καταλλαγής, σωτηρίας από του κατακλυσμού, αλλά και σύμβολο νίκης. Εις την Έξοδον ,ο Θεός ζητά από τον Μωυσή να προετοιμάση λάδι για το «Άγιον Χρίσμα» Και εκείνος προετοίμασε αφού ανέμειξε λάδι ελιάς, κανέλα, σμύρνα, ζάχαρη και φραγκοστάφυλο για να αλείψη το θυσιαστήριο. Εις το Λευιτικόν (Β,1) ο ίδιος ο Θεός προσδιορίζει τη μορφή των αναιμάκτων θυσιών « εάν δε ψυχή προσφέρει δώρο θυσίαν τω Κυρίω, σεμίδαλις (αλεύρι ) έσται το δώρον αυτού και επιχεεί επ’ αυτώ έλαιον…» Εις τον (ΜΔ ,8 ) ψαλμόν , η χρήση με λάδι από το Θεό αποτελεί ξεχωριστή ευλογία και ανταπόδοση για την αρετή «ύψωσα εκλεκτόν εκ του λαού μου, εύρων Δαυίδ τον δούλου μου, εν ελαίω αγίω μου έχρισα αυτόν». Ο προφήτης Ησαΐας συναρίθμησε το λάδι, ως θεραπευτικόν μέσο, με το χειρομάλαγμα και τους καταδέσμους ( Κ. Καλίνικος ). Ο προφήτης Ιεζεκιήλ παριστά τον Θεόν να λούζη με νερό, να αποπλύνη από το αίμα και να χρίη με λάδι τον Ισραήλ , όπως έκαναν οι γυναίκες των Εβραίων μόλις το έμβρυον ήρχετο εις το φως. Εις το Λευιτικόν, ο ιερεύς, κατά τον καθαρισμό του λεπρού ,έριχνε λάδι από την αριστερά χείραν εβύθηζε εις το λάδι τον δεξιό δάκτυλον, έραινε με αυτό επτά φορές το θυσιαστήριον και έπειτα έχριε τον λοβό του δεξιού αυτιού, την άκρα της δεξιάς χειρός και το άκρο του δεξιού ποδός. Εις τους (Να και Νβ ψαλμούς ) «η κατάκαρπος ελαία» αποτελεί προσφιλή εικόνα πλήρη αισιοδοξίας δια το μέλλον με την ευλογία και την χάρη του Θεού. Εις την Χριστιανική θρησκεία το λάδι χρησιμοποιείται ως φωτιστικόν και αγιαστικόν μέσον, είναι ένα από τα βασικά προϊόντα θρέψης του ανθρώπινου οργανισμού, μαζί με τον σίτον και τον οίνον. Ο εκκλησιαστικός συγγραφέας και ιστορικός Ευσέβιος μαρτυρεί. «ανθρώπω μεν ευγενεί ζώω και υπό Θεού τετιμημένω εξαίρετον και αφωρισμένην τροφήν , άρτον και οίνον και έλαιον ,άρτον μεν επί τω στηρίζεσθαι και δυναμούσθαι την καρδίαν ,οίνον δε επί τω κατευφραίνεσθαι την ψυχήν , έλαιον δε επί τω φαιδρύνεσθαι το σώμα και απαλύνεσθαι θεραπευόμενον εκ της επιπόνου σκληραγωγίας. Κυριακή των Βαϊων: Σταυροί από Βαγί και κλαδάκια από ανδισμένη ελιά στολίζουν τις εικόνες και μοιράζονται στους πιστούς Εις την ευλογία των άρτων δεόμεθα «Ευλόγησον Κύριε τον σίτον ,τον οίνον και το έλαιον και πλήθυνον αυτά εν τοις οίκοις των προσφερόντων σοι τα δώρα ταύτα.» Εις τον (ργ) ψαλμόν τον λεγόμενον προιμιακόν ο προφήτης Δαυίδ ευλογών τον Θεόν ψάλει «… οίνος ευφραίνει καρδίαν ανθρώπου του ιλαρύναι πρόσωπον εν ελαίω και άρτος καρδίαν ανθρώπου στηρίζει.» Έτσι λοιπόν αυτές οι τρεις βασικές τροφές δεν λείπουν ποτέ από τα τραπέζια πλουσίων και πτωχών. Στις προκαθορισμένες όμως περιόδους νηστείας ,καθώς και εις τας νηστεισίμους ημέρας της εβδομάδος η κατάλυσης οίνου και ελαίου είναι απαγορευμένη, απεναντίας συνιστάται η άλειψις του προσώπου και της κεφαλής με έλαιον, δια λόγους ταπεινοφροσύνης « σου δε νηστεύοντος άλλειψαί σου την κεφαλήν ελαίω και το πρόσωπόν σου νίψε όπως μη φανείς τοις ανθρώποις νυστεύων, αλλά τω πατρί σου τω εν τω κρυπτώ» Εις το κατά Λουκάν ευαγγέλιον, εις την παραβολή του καλού Σαμαρείτου, εις τον περιπεσόντα εις τους ληστάς και κατατραυματισθέντα, αναγινώσκομεν , «…προσελθών κατέδησε τα τραύματα αυτού, επιχέων έλαιον και οίνον». Από την Αποστολική εποχή εισάγεται και χρησιμοποιείται το λάδι στην θεία λατρεία θεωρώντας το πάντοτε ως σύμβολο « θείου ελέους» , της πνευματικής δύναμης και της άφθονης παροχής στους πιστούς της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και των δωρεών του Θεού. Εις τον ψαλμόν (ΡΚΖ ) ο προφήτης Δαυίδ συνθέτει μια θαυμασία εικόνα της οικογενειακής αγάπης , χαράς , δημιουργικότητος , ζωτικότητος και ειρήνης με την ευλογία του Θεού ,ευχόμενος εις τον « φοβούμενον » τον Κύριον, « μακάριος ει …οι υιοί σου ως νεόφυτα ελαιών κύκλω της τραπέζης σου». Η εικόνα αυτή έδωσε περιεχόμενον εις το ορθόδοξο μυστήριον του γάμου. « ύψωσον αυτούς ως τας κέδρους του λιβάνου, ως άμπελον ευκληματούσαν … και ίδωσιν υιούς των υιών αυτών , ως νεόφυτα ελαιών κύκλω της τραπέζης αυτών…». Ο απόστολος Παύλος στην προς Ρωμαίους επιστολή του, δια της λέξεως « αγριέλαιος », εννοεί τους εθνικούς και δια της λέξεως « καλλιέλαιος » τους χριστιανούς, τους οποίους, εν συνεπεία προς την παρομοίωση προτρέπει εις ταπεινοφροσύνη « μη κατακαυχώ των κλάδων ει δε καυχάσαι, ου συ την ρίζαν βαστάζεις, αλλ’ η ρίζα σε». Ο εγκεντρισμός αυτός και η μεταβολή της «αγριελαίας» εις « καλλίκαρπον και καλλιέλαιον » επιτυγχάνεται δια του πρώτου εις την σειρά μυστηρίου του αγίου βαπτίσματος και αποτελεί την επίσημον του μυουμένου εις την εκκλησίαν εισαγωγή και συναρίθμηση, δια τούτο δικαίως η ιερά κολυμβήθρα «μητέρα της υιοθεσίας» αποκαλείται. Δια της προτροπής και εντολής του Κυρίου προς τους μαθητάς του « πορευθέντες ουν μαθητεύσατε πάντα τα έθνη , βαπτίζοντες αυτούς εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος » έχομε την σύστασην όχι μόνο του πρώτου μυστηρίου της πίστεως μας, του αγίου βαπτίσματος ,αλλά και την αρχή της εισόδου μας εις την χριστιανική ζωή και κοινωνία. Είναι λοιπόν το άγιο βάπτισμα αρχή και οδοποίησις της οικειώσεως μας προς τον Θεόν, εκ του προπατορικού αμαρτήματος και πάσης άλλης προ του βαπτίσματος αμαρτίας και πρόξενον της αιωνίου ζωής και επουρανίου κληρονομίας. Εκ των υλικών στοιχείων του μυστηρίου, είναι το ύδωρ και το έλαιον. Του ύδατος, όλοι μας γνωρίζουμε την καθαρτική ιδιότητα από τους σωματικούς ρύπους, με το αυτό ύδωρ «ευδοκία Κυρίου » δια της καθόδου του Αγίου Πνεύματος γίνεται και των ψυχικών ρύπων, δηλαδή των αμαρτημάτων η κάθαρσις, αφού δια των ειδικών ευχών πρώτον αγιασθή, με χάρη και δύναμη θεία, δια της επιφοιτήσεως του Αγίου Πνεύματος. Το έλαιον, βασταζόμενον υπό του αναδόχου, αφού εμφυσήσει εις αυτό τρεις φορές ο ιερέας , ο οποίος ( εις τύπον Χριστού εμφυσά την κατά Χριστόν νέα ζωή εις τον βαπτιζόμενον ) ανανεώνοντας το πρώτο εμφύσημα του Θεού εις το πρόσωπο του Αδάμ κατά την δημιουργία, ευλογεί αυτό σταυροειδώς και ρύπτοντας πλέον το « μυστικόν ,ή επορκιστικόν, ή έλαιον αγαλλιάσεως » όπως λέγεται, εις την ιερά κολυμβήθρα, ψάλλει το Αλληλούια ,που στην εβραϊκή γλώσσα σημαίνει αίνον προς τον Θεόν και κάθοδον και επιδημίαν της θείας χάρητος. Με το αυτό έλαιον επίσης χρίει ο ιερεύς σταυροειδώς τον βαπτιζόμενον εις το μέτωπον, προς αγιασμόν του νοός του , εις το στήθος και τα μετάφρενα δια να αγιασθή η καρδία και η ζωή του, εις τα ώτα δια να ενδυναμωθή εις την ακρόαση των θείων λόγων, εις το στόμα δια να ομολογή την αλήθεια, εις τας χείρας δια να εργάζεται την αρετή, εις τους πόδας δια να τρέχει εις τον ευθύ δρόμο της αρετής. Έπειτα αλείφεται ο βαπτιζόμενος εις όλο το σώμα με το ευλογηθέν έλαιον. Κατά το Βαρβερινόν ευχολόγιον και την αρχαία πράξη της εκκλησίας ,ο διάκονος άλειφε όλο το σώμα του βαπτιζομένου με το επορκιστικόν έλαιον, ενώ σήμερον έχει καθιερωθεί να γίνεται τούτο από τον ανάδοχο. Η άλειψις αυτή του σώματος με έλαιον υποδηλώνει αφενός την εκκοπή του βαπτιζομένου, ως κλάδου, εκ της « αγριελαίας » και τον εγκεντρισμόν του εις την « καλλιέλαιον » αφετέρου δε ως αθλητής εισέρχεται εις το « στάδιον των αρετών » και επιχέεται επ’ αυτόν πλούσιον το έλεος του Θεού. Εις το μυστήριον λοιπόν του βαπτίσματος, του χρίσματος και του ιερού ευχελαίου παρατηρούμε την ζωηρά και έντονον παρουσία του καρπού της ελαίας, αφενός δια την πλήρωση των αγίων μυστηρίων της πίστεώς μας και αφετέρου δια την τελείωση των μετεχόντων και ευρισκομένων υπό την σκέπη της χάριτος του Θεού. Αξίζει να σημειώσουμε την περικοπή του αγίου ελαίου του βαπτίσματος «Αυτός ευλόγησον και τούτο το έλαιον τη δυνάμει και ενεργεία και επιφοιτήσει του Αγίου Σου Πνεύματος, ώστε γενέσθαι αυτό χρίσμα αφθαρσίας, όπλο δικαιοσύνης, ανακαινισμός ψυχής και σώματος, πάσης διαβολικής ενεργείας αποτρόπαιον, εις απαλλαγήν κακών, πάσι τοις χριομένοις αυτό εν πίστει, ή και μεταλαμβάνουσι εξ αυτού.» Το Άγιο Μύρο, παρασκευάζεται από τριάντα έξι ευώδεις ουσίες, που ρίπτονται εντός ελαίου και οίνου και το μεν έλαιον σημαίνει το άμετρον έλεος του Θεού, τα δε αρώματα, τα ποικίλα και διάφορα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Το Άγιο Μύρο, παρασκευάζεται εις το Οικουμενικό Πατριαρχείο, με τελετή που αρχίζει τη Μεγάλη Τετάρτη ,εις ανάμνησην της αλειψάσης τον Κύριον Μύρω, πόρνης γυναικός και τελειούται εις την Θ. Λειτουργίαν της Μεγάλης Πέμπτης, καθαγιαζόμενο υπό του Πατριάρχου, αφού σφραγίσει αυτό τρεις φορές, αναγιγνώσκων τας αγιαστικάς ευχάς και εν συνεχεία δεχθεί την κάθοδον και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος. Το μυστήριον του Αγίου Μύρου, διέταξαν και παρέδωκαν εις τους διαδόχους των οι Άγιοι Απόστολοι, όπως μαρτυρεί ο σύγχρονος των Αποστόλων, άγιος Διονύσιος ο Αρεοπαγίτης. Από τας διαταγάς των Αγίων Αποστόλων, εντελλόμεθα και διδασκόμεθα συγχρόνως «χρήσεις δε πρώτον ελαίω αγίω, έπειτα βαπτίσεις ύδατι και τελευταίον σφραγίσεις μύρω» (Αποσ. Διατ. Ζ ,22 Μigne 1, 1012) Δίδεται δε αυτό το μύρον, εις τον βαπτιζόμενον, ως «αντίτυπον ου εχρίσθη Χριστός» δια της καθόδου του Αγίου Πνεύματος μετά την ανάβαση εκ του ύδατος του Ιορδάνου. Οι ελιές στολίζουν τα ξωκλήσια της Κρήτης Το Άγιο Πνεύμα κατά την ημέρα της Πεντηκοστής κατέβει «εν είδει πυρίνων γλωσσών » επί τους Αποστόλους, οι οποίοι δια της επιθέσεως των χειρών εις τας κεφαλάς των βαπτιζομένων μετέδιδον τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Αργότερα οι Άγιοι Απόστολοι αντί της επιθέσεως των χειρών , διέταξαν να χρίεται ο βαπτισθείς με το Άγιον Μύρον, και δι’ αυτού να λαμβάνει τα χαρίσματα του Αγίου Πνεύματος. Διαυτό: Πρώτον, χρίεται ο βαπτιζόμενος (επιλέγων ο ιερεύς, σφραγίς δωρεάς πνεύματος αγίου αμήν) εις το μέτωπον, δια να απαλλαγή της καταισχύνης του προπατορικού αμαρτήματος ή άλλης αμαρτίας και με καθαρό και φωτεινό πρόσωπο να βλέπει την δόξα του Θεού. Δεύτερον, χρίεται εις τα ώτα, δια να ενωτίζεται των λόγων των Αγίων Μυστηρίων . Τρίτον, εις την όσφρηση, δια να οσφραίνεται την ευωδία της πίστεως και να αποτελεί ο ίδιος «ευωδία ευάρεστον και ευπρόσδεκτον τω Κυρίω» Τέταρτον, εις το στήθος, δια να ενδυθή τον θώρακα της πίστεως και δυνηθή να αντισταθή προς τας μεθοδείας του διαβόλου. Είναι λοιπόν το χρίσμα, όπως μας βεβαιώνουν και πάλι οι Άγιοι Απόστολοι, «η βεβαίωσις της ομολογίας η «σφραγίς των συνθηκών» είναι το «χάραγμα» δια του οποίου ο πάντων ημών ποιμήν Κύριος Ιησούς, χαράσσει ( σαμώνει ) τα λογικά του πρόβατα. Χρήσις του Αγίου Μύρου και συνεπώς ελαίου, εκτός του βαπτίσματος εγίνετο εις τους ορθοδόξους χριστιανούς, δια δευτέραν φορά μετά το βάπτισμα, προς τελείωση. Στο ψαλτήριο του προφητάνακτος Δαυίδ αναγινώσκομεν «ύψωσα εκλεκτόν εκ του λαού μου, εύρον Δαυίδ τον δούλον μου, εν ελαίω αγίω μου έχρισα αυτόν». Εις το δοξαστικό των αποστίχων του εσπερινού της ακολουθίας των αγίων Κωνσταντίνου και Ελένης αναφέρεται «… όθεν δεξάμενος την γνώσιν του πνεύματος, ιερεύς τε χρισθείς και βασιλεύς ελαίω, εστήριξας την εκκλησίαν του Θεού …». Κατά τα εγκαίνια ιερού ναού, επίσης, χρίεται η Αγία Τράπεζα και ολόκληρος ο ναός, χρίονται το Άγιο Ποτήριον, ο Δίσκος, οι ιερές εικόνες, οι καμπάνες και διάφορα άλλα εκκλησιαστικά σκεύη. Το έλαιον επίσης, χρησιμοποιείται ως μέσον φωτιστικό εις τους ναούς, από τους πρώτους χριστιανικούς χρόνους και ιδιαιτέρως στις κατακόμβες. Εις τας κανδήλας των Αγίων, ως φωτιστικό, ως δώρο ικεσίας και προσφοράς και προς χρήση από το έλαιον αυτό, υγιών και ασθενών για ευλογία και θεραπεία. «μη εξόν έστω προσάγεσθαι τι έτερον προς το θυσιαστήριον ή έλαιον εις την λυχνίαν και θυμίαμα τω καιρώ της αγίας προσφοράς». Ο ιερός Χρυσόστομος ομιλεί περί της λυχνίας που ευρίσκεται εις το ναόν « ως πολλώ τιμιωτέρας και ηδίονος ή η εν τω οίκω λάμπουσα » και εξηγώντας τον λόγο προσθέτει «και ίασιν όσοι, μετά πίστεως και ευκαίρως ελαίω χρισάμενοι, νοσήματα έλυσαν». (Χρυσ. Ομιλ.ΛΒ εις Ματθαίον) Πρέπει δε το έλαιον που προσφέρεται εις την εκκλησία να είναι αγνό, παρθένο λάδι της ελιάς και σε καμία περίπτωση κατωτέρας ποιότητος ή σπορέλαιο. Περιπτώσεις πολλές θεραπείας αρρώστων, δι’ αλήψεως ελαίου ,κατόπιν προσευχής, συναντόμεν εις πολλά συναξάρια και βίους αγίων. Η Αγία ημών Εκκλησία εκ των προαναφερθέντων περιπτώσεων , ευρυτάτη χρήση και πρωταρχική αγιαστική και θεραπευτική θέση του ελαίου, παρέχει εις το μυστήριο του Αγίου Ελαίου, ή Ευχελαίου, όπως συνηθέστερα αποκαλείται, προς ίασιν ψυχών και σωμάτων και προς περιφρούρηση πιστών, όπως χαρακτηριστικά επισημαίνεται εις το πρώτο τροπάριον του κανόνος του Αρσενίου « ελαίω της ευσπλαχνίας Δέσποτα , ο ιλαρύνων αεί, ψυχάς ομού και σώματα βροτών και φρουρών εν ελαίω πιστούς Αυτός και νυν οικτείρησον , τους δι ελαίου προσοιόντας σοι». Το Ευχέλαιον, είναι το έβδομο εκ των μυστηρίων, των δοθέντων υπό του Ιησού Χριστού ,δια των Αγίων Αποστόλων, προς σωτηρία των ανθρώπων. Ευχέλαιον, ίσον Άγιον Έλαιον. Δηλαδή ιερά τελετή και τύπος θείου ελέους, που δια καταλλήλων ευχών, έχει επικληθεί και κατέλθει η χάρις του Αγίου Πνεύματος , μεταβάλλοντας το κοινό έλαιον, εις άγιον, προς ίασιν σωματικών και ψυχικών νοσημάτων και θείου ελέους δωρεά. Κατά προτροπήν του αγίου Ιακώβου του Αδελφοθέου, «ασθενεί τις εν υμίν , προσκαλεσάσθω τους πρεσβυτέρους της εκκλησίας και προσευξάσθωσαν επ’ αυτόν, αλείψαντες αυτόν ελαίω, εν τω ονόματι του Κυρίου , και η ευχή της πίστεως σώσει τον κάμνοντα και εγερεί αυτόν ο Κύριος καν αμαρτίας εί πεποιηκώς αφεθήσεται αυτώ» Εις το κατά Μάρκον ευαγγέλιον ( κεφ.ΣΤ) πληροφορούμεθα ότι, αποσταλέντες υπό του Κυρίου οι Απόστολοι ανά δύο, δια να κηρύξουν κατά πόλεις, ήλειφον πολλούς αρρώστους ελαίω και εθεράπευον. Εις τας Αποστολικάς διαταγάς ,παρατίθεται μικρά ευχή με την οποία παρακαλείται Κύριος Σαβαώθ ο Θεός, ίνα δια Ιησού Χριστού αγιάσει το ύδωρ και το έλαιον και δώσει εις αυτό «δύναμιν υγείας εμποιητικήν, νόσων απελαστικήν, δαιμόνων φυγαδευτικήν, πάσης επιβουλής διωκτικήν.»( Αποστ.Διατ Η 29 Migne 1, 1125). Mετά μισό περίπου αιώνα, εις το προσευχητάριον του Σεραπιώνος, υπάρχει ευχή , «εις έλαιον νοσούντων, ή εις άρτον, ή εις ύδωρ» συνθετοτέρα, « επικαλούμεθάσε, τον έχοντα πάσαν την εξουσίαν και δύναμιν, …και δεόμεθα, ώστε εκπέμψαι, δύναμιν ιατικήν από των ουρανών, του Μονογενούς, επί το έλαιον τούτο, ίνα γένηται τοις χριομένοις, ή μεταλαμβάνουσι των κτίσματων Σου τούτων, εις αποστολήν πάσης νόσου και πάσης μαλακίας, εις αλεξιφάρμακον παντός δαιμονίου, εις εκχωρισμόν παντός πνεύματος ακαθάρτου, εις αφορισμόν παντός πνεύματος πονηρού, εις εκδιωγμόν παντός πυρετού και ρίγους και πάσης ασθενείας, εις χάριν αγαθήν και άφεσης αμαρτημάτων …». Ότι ο σκοπός του Ευχελαίου, εκτός των σωματικών νόσων, είναι και η άφεσις αμαρτημάτων, διδασκόμεθα από τον Ιάκωβον τον Αδελφόθεον, όπου το ΄Αγιον Έλαιον, εις την αρχαίαν Εκκλησίαν, απαντάται συνηνωμένον, με το μυστήριο της μετανοίας. Εις την ακολουθία του Αγίου Ελαίου, του εν χρήσει ευχολογίου, ευρίσκομεν σχετικές ευχές. «΄Αναρχε, αδιάδοχε, Άγιε αγίων, ο τον Μονογενήν Σου Υιόν εξαποστείλας, ιώμενον πάσαν νόσον και πάσαν μαλακίαν των ψυχών και των σωμάτων ημών καταπέμψον το Άγιον Σου πνεύμα, και αγίασον το έλαιον τούτο …» Άλλη ευχή, «Γένοιτο Κύριε, το έλαιον τούτο, έλαιον αγαλλιάσεως, έλαιον αγιασμού, ένδυμα βασιλικόν, θώραξ δυνάμεως , πάσης διαβολικής ενεργείας αποτρόπαιον, σφραγίς ανεπιβούλευτος, αγαλίαμα καρδίας ,ευφροσύνη αιώνιος, ίνα και εν τούτω οι χριόμενοι , τω της αναγεννήσεως ελαίω, φοβεροί ώσι τοις υπενάντιοις …» Άλλη, «Πάτερ άγιε ίασαι τον δούλον σου (…) εκ της περιεχούσης αυτόν σωματικής και ψυχικής ασθενείας και ζωοποίησον αυτόν, δια της χάριτος του Χριστού σου». Εξ’ όσων προηγουμένως ανεφέρθησαν, παρακολουθήσαμε την χρήσιν του ελαίου υπό της ορθοδόξου εκκλησίας, εις τους πιστούς της, προς ίασιν και αγιασμόν ψυχής και σώματος και ως όπλον εις το στάδιον κατά της πάλης του κακού και εφόδιον ζωής αιωνίου. Απομένει να επισημάνουμε, ότι και κατά την ύστατη στιγμήν, της εξόδου εκ του παρόντος βίου, προς την πέραν του τάφου ζωήν, η αγία ημών εκκλησία και πάλιν προπέμποντας τους πιστούς της, τους ραντίζει και τους επιχέει με έλαιον ευσπλαχνίας και δώρον θείου ελέους ,το οποίον, δεν είναι πλέον όπλον και εφόδιον ενάρξεως πνευματικών αγώνων, αλλά σημείον του τέλους της αθλήσεως και σύμβολον καταλήξεως και τερματισμού της πάλης του κακού. Τούτο το έλαιον όμως ,είναι ένα απλό λάδι της κανδύλας του νεκρού και δεν έχει καμία σχέση, ούτε με το επορκιστικόν έλαιον, το προ του βαπτίσματος, ούτε με το έλαιον του Αγίου Μύρου, που χρησιμοποιούμε μετά το βάπτισμα , αλλά ούτε και με το λάδι του Ευχελαίου. Η καλλιέργεια της ελιάς και η φροντίδα δια την παραγωγή αρίστης ποιότητας ελαιολάδου, πάντοτε απασχόλησε και απασχολεί την εκκλησία και ιδιαίτερα πολλές μοναστικές αδελφότητες. Χαρακτηριστικό είναι το προσωνύμιο της Παναγίας, ως «ελαιοβρύτισσας», μετά το γενόμενο θαύμα, της πληρώσεως του κενού πίθου δι΄ ελαίου, εις το Άγιον Όρος. Η ημετέρα Ιερά Μονή της Παναγίας της Ακρωτηριανής, συνεχίζουσα παράδοση αιώνων ελαιοκαλλιέργιας και παραγωγής αρίστης ποιότητας ελαιολάδου, αισθανομένη το υψηλό κοινωνικό της χρέος, προς τους κατοίκους της περιοχής, προέβη εσχάτως εις την δημιουργίαν, ομάδας βιοκαλλιεργητών ,εις την επαρχία Σητείας, πρωτοστατούσα εις τον πατροπαράδοτο τρόπο ελαιοκαλλιέργιας , παραγωγής , επεξεργασίας και τυποποίησης βιολογικού ελαιολάδου, εις ιδιοκτήτους εγκαταστάσεις της ομάδας , το οποίον, εκτός της καλύψεως των υλικών και πνευματικών αναγκών του τόπου ,επιτυχώς εξάγεται, εις αρκετές χώρες του εξωτερικού, προβάλλουσα διεθνώς την περιοχή μας και συμβάλλουσα εις την περαιτέρω επέκταση της βιολογικής καλλιέργειας ,με σκοπό, την ποιοτική αναβάθμιση του προϊόντος, την βιολογική προστασία του καταναλωτή , την βιοποικιλότητα του περιβάλλοντος και την οικονομική ενίσχυση του παραγωγού.

Λάδι και Ορθοδοξία

Λάδι και Ορθοδοξία

Η αρχαία χρήση του λαδιού στην ταφική τελετουργία έχει διατηρηθεί και στη χριστιανική θρησκεία.Στον Χριστιανισμό και ιδιαίτερα στον Ορθόδοξο η ελιά και το ελαιόλαδο παίζουν ιδιαίτερα σημαντικό ρόλο. Η ελιά είναι το μόνο φυτό που αναφέρεται περισσότερο από 170 φορές στην Βίβλο. Κλαδί ελιάς στέλνει ο Θεός με το περιστέρι στον Νώε, σύμβολο του θείου ελέους, της γαλήνης και της ειρήνης.

Το ελαιόλαδο έχει σφραγίσει τις ελληνικές παραδόσεις με τις οποίες είναι άρρηκτα συνυφασμένο. Ιερό σύμβολο του κύκλου της ζωής χρησιμοποιείται σε όλες τις σημαντικές στιγμές και τελετουργίες, γέννηση, βάπτιση, γάμο και θάνατο. Για τους ορθόδοξους χριστιανούς, το λάδι, όπως και το σιτάρι και το κρασί, έχει τη σημασία θρησκευτικού αγαθού καθώς είναι συνδεδεμένο με τα μυστήρια του Xρίσματος και του Eυχέλαιου. Ακόμα με λάδι ελιάς αλείφεται το μωρό στο μυστήριο της βάπτισης ενώ είναι σημαντικός ο ρόλος του στο μυστήριο του Ευχέλαιου. Σύμφωνα με μια άλλη ελληνική παράδοση, τα "λαδαδέλφια", άτομα δηλαδή που έχουν δεχθεί το λάδι της βάπτισης από τον ίδιο νονό, δεν επιτρέπεται να παντρευτούν.

Με λάδι ελιάς έχριζαν τους βασιλείς και τους ιερείς ως αντιπρόσωπους του Θεού.

Με λάδι ελιάς ανάβουν τα καντήλια στις εκκλησιές μας και παρασκευάζεται το Άγιο Μύρο. Το καλύτερο λάδι και για θεραπευτικούς σκοπούς στα νεώτερα χρόνια θεωρήθηκε αυτό ακριβώς που προέρχονταν από τους ναούς. Θεωρήθηκε θαυματουργό από τους πιστούς, ενώ συχνά το αποκτούσαν βουτώντας κομμάτια από βαμβάκι στα καντήλια που φώτιζαν τις εικόνες των αγίων. Το αγιασμένο από την εκκλησία λάδι θεωρείται από τους πιστούς φυλαχτό και βοήθεια για κάθε δύσκολη στιγμή.

Τί συμβολίζει τό κερί, τό θυμιάμα καί γιατί ἀνάβουμε τό καντήλι; ( μαθαίνω γιά τήν λατρευτική ζωή )

Τί συμβολίζει τό κερί, τό θυμιάμα καί γιατί ἀνάβουμε τό καντήλι; ( μαθαίνω γιά τήν λατρευτική ζωή )

ΜΑΘΑΙΝΩ ΓΙΑ ΤΗΝ ΛΑΤΡΕΥΤΙΚΗ ΖΩΗ

 Τί συμβολίζει τό κερί, τό θυμιάμα καί γιατί ἀνάβουμε τό καντήλι;

Το Κερί

    Το αγνό και μαλακό κερί συμβολίζει το εύπλαστο της ψυχής μας. Όπως το κερί λιώνει αθόρυβα και φωτίζει, έτσι και εμείς με τη Χάρη του Θεού θα πρέπει να «λειώνουμε » μέχρι τελευταίας πνοής, θυσιαζόμενοι για τον πλησίον μας. Να φωτίζουμε και να ευεργετούμε τους γύρω μας αθόρυβα και χωρίς επίδειξη για χάρη της αγάπης του Χριστού.

    Το κερί επίσης που βρίσκεται στους Ιερούς Ναούς συμβολίζει επίσης τον « νεκρό » εαυτό μας. Όταν το βάζουμε όρθιο και αναμμένο στο μανουάλι συμβολίζει τον Αναστημένο Ιησού και ομολογούμε και τη δική μας Ανάσταση. Με τα κεριά στα μνημόσυνα, στην Κηδεία και στα κόλλυβα ομολογούμε την πίστη μας στην Ανάσταση των Νεκρών και στη δίκαια κρίση της ημέρα που όλοι μας, πλούσιοι οι φτωχοί, άρχοντες οι δούλοι θα σταθούμε έναντι του Δίκαιου Κριτή. Με την λαμπάδα στο Μυστήριο του Βαπτίσματος ομολογούμε την πνευματική ανάσταση του Βαπτιζόμενου ενώ στο μυστήριο του Γάμου ομολογούμε ότι όπως φωτίζουν οι καθαρές λαμπάδες, έτσι και εμείς με τη Χάρη του Θεού θα σταθούμε φωτεινά παραδείγματα των παιδιών μας και δεν θα προδώσουμε την τιμιότητα του Γάμου.

     Ένα ή δύο κεριά είναι υπέρ αρκετά για τους ζωντανούς και τις ψυχές των κεκοιμημένων αδελφών μας. Είναι λαθεμένη η συνήθεια να ανάβουμε πολλά κεριά δήθεν ότι θα μας σώσουν. Ας προσέξουμε τον τρόπο της ζωής μας , διότι όσα κεριά και αν ανάψουμε, δεν μας σώζουν εάν δεν ζούμε με μετάνοια, εξομολόγηση με προσευχή και κοντά στην Εκκλησία και στα Μυστήριά Της.

Το καντήλι

Tο καντήλι συμβολίζει το ανέσπερο φως που είναι ο Χριστός και καλούμαστε να τον μιμηθούμε. Δηλαδή:

• Να φωτίσουμε τους εαυτούς μας με το αληθινό φως της γνώσεως

• Να γίνουμε φώτα όπως οι μαθητές του Χριστού

    Ανάβουμε το καντήλι στην Εκκλησία και στα σπίτια μας για να μας θυμίζει ότι η πίστη μας είναι φως, αφού ο Κύριός είπε « Εγώ ειμί το φως του κόσμου ». Το φως του καντηλιού μας θυμίζει το φως με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας. Ανάβουμε το καντήλι για να μιμηθούμε τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους οι οποίοι κατά τον Απόστολο Παύλο είναι τέκνα φωτός. 

• Για να ελέγχονται από το φως Του τα σκοτεινά μας έργα, οι κακές ενθυμίσεις και να επανερχόμαστε στο δρόμο του φωτός του Ευαγγελίου. 
• Για να μας θυμίζει το αδιάλειπτο της προσευχής μας. 
• Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους που μας επιτίθενται με πονηριά πριν και κατά τη διάρκεια της προσευχής και θέλουν να αποκρίνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως, το φως του Χριστού. 
• Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης στο Χριστό.

    Ένα καθαρό ποτήρι, καθαρό και αγνό λάδι ελιάς πρέπει να χρησιμοποιούμε στο καντήλι μας και όχι η κακή συνήθεια να χρησιμοποιούμε σπορέλαιο ή άλλα παράγωγα αυτού. Χρησιμοποιούμε αγνό ελαιόλαδο για να θυμόμαστε την προσευχή του Ιησού στον κήπο των Ελαιών στη Γεθσημανή. Το ελαιόλαδο είναι το καλύτερο λάδι και το πιο καθαρό και αυτό θα προσφέρουμε στον Ένα και Αληθινό Θεό. Το άναμμα του καντηλιού με ελαιόλαδο είναι μι μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα ευγνομωσύνης και αγάπης που οφείλουμε στο Θεό για την μεγάλη θυσία που έκανε για μας με το Σταυρικό του θάνατο. Τον ευχαριστούμε για την Πατρική Του αγάπη, την υγεία που μας χαρίζει, για τη σωτηρία τη δική μας άλλα και όλου του κόσμου μα πάνω απ όλα για όλες τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος.

    Ακοίμητο καντήλι πρέπει να καίει στο εικονοστάσι του σπιτιού μας για να μας θυμίζει ότι ο πνευματικός μας αγώνας πρέπει να είναι ακοίμητος. Το ανάβουμε μπροστά στις εικόνες στους Ιερούς Ναούς, στην Αγία Τράπεζα, στον Εσταυρωμένο πίσω της Αγίας Τραπέζης, στην Ιερά Πρόθεση εντός του Ιερού Βήματος, στους τάφους των προσφιλών κεκοιμημένων συγγενών μας.

To λιβάνι ή θυμίαμα

     Είναι ένα από τα τρία δώρα που προσέφεραν οι τρεις Μάγοι στον Κύριο μας. Συμβολίζει την προσευχή μας που ανέρχεται όπως ο καπνός, στο θρόνο του Θεού. Όπως δηλαδή το λιβάνι συναντάται με το αναμμένο κάρβουνο και δεν μένει εκεί, αλλά αφού αφού θερμανθεί ανέρχεται προς τα άνω και σκορπίζει την ευωδία, έτσι και οι ψυχές μας με ζεστή και θερμή πίστη προσευχόμενες, δεν πρέπει να κολλούν στα γήινα υλικά όταν λατρεύουν το Θεό, αλλά να φτερουγίζουν προς τα άνω μυροβλήζουσες, απαγκιστρωμένες από τις υλικές μέριμνες.

    Με την ανάταση του νου και της ψυχής μας προς τα άνω, η προσευχή μας γίνεται πιο καθαρή και η κοινωνία μας με το Θεό περισσότερο ουσιαστική. Το θυμίαμα μας μεταφέρει στο χώρο της προσευχής των Αγίων στον Ένα και Αληθινό Θεό και τονίζει την παρουσία του Κυρίου και των Αγίων στη ζωή μας. Όταν θυμιάζει ο ιερέας την πρόθεση, το θυμίαμα θυμίζει τα δώρα των Μάγων. Όταν θυμιάζει πριν την Μεγ. Είσοδο το θυμίαμα υποδηλώνει την σμυρναλόη του Νικοδήμου. Κατά την Μεγ. Είσοδο συμβολίζει το Άγιο Πνεύμα .

    Τα θυμιατά που χρησιμοποιούμε στους Ιερούς Ναούς είναι κινητά μεταλλικά σκεύη που στο κάτω μέρος δέχονται τα αναμμένα κάρβουνα ή καρβουνόσκονη. Εξαρτώνται από τέσσερις αλυσίδες με δώδεκα κουδουνάκια. Συμβολίζουν τους τέσσερις Ευαγγελιστές και τους δώδεκα Αποστόλους αντίστοιχα. Η βάση του θυμιατού συμβολίζει την ανθρώπινη φύση του Χριστού μέσα στα σπλάχνα της Παναγίας Μητέρας Του. Τα ανάμενα κάρβουνα συμβολίζουν το πυρ της θεότητας. Είναι η βάτος η φλεγόμενη αλλά μη κατακαιομένη. Η φωτιά συμβολίζει και τη Θεία Αγαπη τού ως φωτιά καίει την καρδιά του κάθε πιστού.

Λιβανίζουμε στο σπίτι μας κάθε βράδυ πριν την προσευχή μας , όταν διαβάζουμε παράκληση στην Παναγία και όταν ζυμώνουμε πρόσφορα. Λιβανίζουμε τις ιερές εικόνες .

πηγή:  http://apfilipposgrammatikous.blogspot.gr/

......γιατί βάζουμε λάδι στο καντήλι ;

......γιατί βάζουμε λάδι στο καντήλι ;

 

Ο συμβολισμός του ελαίου



Η συνήθεια να βάζουμε στο καντήλι μας λάδι αγνό, ανάγεται στα χρόνια του Μωυσή, το 13ον αιώνα π.Χ. Ο ίδιος ο Θεός έδωσε εντολή να τροφοδοτούν την επτάφωτη λυχνία της σκηνής του Μαρτυρίου με καθαρό έλαιο.

Το άναμμα του καντηλιού ενέχει τον συμβολισμό ότι προσφέρεται ως θυσία σεβασμού και τιμής προς τον Θεό και τους Αγίους Του. Συμβολίζει επίσης το φως του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο καθώς επίσης και το γνωστό προάγγελμα του Κυρίου μας ότι πρέπει να είμαστε οι Χριστιανοί τα φώτα του κόσμου.

Το δε λάδι σημαίνει το έλεος και την ευσπλαχνία του Θεού που φανερώθηκε, όταν η περιστερά που κρατούσε στο ράμφος κλάδον ελαίας επέστρεψε στην κιβωτό και εξήγγειλε το τέλος του κατακλυσμού ή υπενθυμίζει το ότι ο Κύριος επότιζε με τους θρόμβους του ιδρώτος του την ελαίαν, όπου προσευχόταν. Όπως δε αναφέρει ο ιερός Χρυσόστομος, οι παλαιοί Χριστιανοί δέχονταν ότι με τη χρήση δι' ελαίου της καντήλας ερχόταν ίασις σε πολλά νοσήματα. Ως φυσικό στοιχείο το λάδι θεωρείται από πολύ παλιά ως φάρμακο. Γνωστή είναι η περίπτωση που οι απόστολοι χρησιμοποιούσαν λάδι για θεραπεία ασθενών. «Ήλειφον ελαίω πολλούς αρρώστους και εθεράπευον». Επίσης ο καλός Σαμαρείτης έδεσε τα τραύματα του αγνώστου που βρήκε στο δρόμο του «επιχέων έλαιον και οίνον». Το λάδι είναι επίσης μια φυσική πηγή φωτός και συνεπώς χαράς. Γενικά το άναμμα της λαμπάδας και της καντήλας δείχνει την αληθινή πορεία του ανθρώπου, αναγγέλει τη νίκη του φωτός επάνω στο σκοτάδι, το θρίαμβο της Αναστάσεως επάνω στο θάνατο, την επικράτηση της ελπίδας, επάνω στην απόγνωση. Σ' όλες τις εποχές το φως χρησιμοποιείται σ' όλες τις χαρούμενες εκδηλώσεις της ζωής. Αντίθετα το σκοτάδι είναι σύμβολο του πόνου, της απαισιοδοξίας και της στέρησης. Γι' αυτό γράφει ένας εκκλησιαστικός πατήρ, ο Ιερώνυμος: «Εις την Ανατολικήν Εκκλησίαν ανάπτονται φώτα και όταν ακόμη ο ήλιος φωτίζει λαμπρώς, ουχί προς φυγάδευσιν του σκότους, αλλά προς ένδειξιν χαράς και αγαλιάσεως».

Ιερά Μητρόπολις Θεσσαλονίκης
Ιερός Ναός Αγίου Αθανασίου

ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ: ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ;

θΕΟΛΟΓΙΚΟΣ ΛΟΓΟΣ / ΔΙΑΦΟΡΑ

ΤΟ ΚΑΝΤΗΛΙ: ΓΙΑΤΙ ΤΟ ΑΝΑΒΟΥΜΕ ΚΑΙ ΤΙ ΣΥΜΒΟΛΙΖΕΙ;

 Agioritikovima.gr

Η λέξη καντήλι προέρχεται από τη λατινική candela=κερί.

Στη χριστιανική Εκκλησία το Καντήλι τοποθετείται μπροστά στις άγιες εικόνες. Αυτό που τοποθετείται μπροστά στον Εσταυρωμένο, μέσα στο Ιερό Βήμα, διατηρείται πάντοτε αναμμένο και γι' αυτό λέγεται «ακοίμητο» Καντήλι.

Ένα Καντήλι τοποθετείται επίσης στο εικονοστάσι του σπιτιού και ανάβεται κάθε μέρα, σύμφωνα με την ορθόδοξο παράδοση.

Μια συνήθεια που διατηρεί τον βαθύ χριστιανικό συμβολισμό της με το Φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, που θερμαίνει την ελπίδα και που παρηγορεί και συντροφεύει στις ατέλειωτες ώρες της μοναξιάς.

Το άναμμα του καντηλιού ενέχει τον συμβολισμό ότι προσφέρεται ως θυσία σεβασμού και τιμής προς τον Θεό και τους Αγίους του. Συμβολίζει επίσης, το φώς του Χριστού που φωτίζει κάθε άνθρωπο, καθώς επίσης συμβολίζει και το γνωστό παράγγελμα του Κυρίου μας ότι πρέπει να είμαστε, οι χριστιανοί, τα φώτα του κόσμου.

Το έλαιον, το λάδι δηλ. που καίει στα καντήλια μας, ";τον του Θεού υπεμφαίνει έλαιον"; γράφει ο Άγ. Συμεών Θεσσαλονίκης, το έλεος του Θεού που φανερώθηκε όταν η περιστερά του Νώε επέστρεψε στην Κιβωτό για να σημάνει την παύση του κατακλυσμού, έχοντας στο ράμφος της κλάδο ελαίας, ή όταν ο Ιησούς, καθώς επροσηύχετο εκτενώς, επότιζε με τους θρόμβους του ιδρώτος του την ελιά, κάτω από τα κλαδιά της οποίας γονάτισε την μαρτυρική εκείνη νύχτα, στο Όρος των Ελαιών.Βέβαια, όλοι ξέρουμε πως απείρως ανώτερος του υλικού φωτισμού είναι ο εσωτερικός, αγιοπνευματικός φωτισμός. Έγραφε λοιπόν ο Θεοφόρος Πατήρ Γρηγόριος ο Ναζιανζηνός : ";Φωτίσωμεν ...;γλώσσαν"; και συμπληρώνει ο σχολιαστής του : Επετεύχθη τούτο ;

Το λάδι συμβολίζει το άπειρο έλεος του Θεού, αλλά και τα κανδήλια συμβολίζουν την Εκκλησία που είναι μεταδοτική Θείου ελέους και φωτιστική. Συμβολίζουν βέβαια τους ίδιους τους αγίους που το Φώς τους έλαμψε, κατά το λόγο του Κυρίου, «έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσι τα καλά έργα και δοξάσωσι τον Πατέρα τον εν τοίς ουρανοίς».

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για τους οποίους πρέπει οι Ορθόδοξοι να ανάβουμε το καντήλι όπως για παράδειγμα

-    για να μάς θυμίζει την ανάγκη για προσευχή,
-    για να φωτίζει το χώρο και να διώκει το σκότος όπου επικρατούν οι δυνάμεις του κακού,
-    για να μάς θυμίζει ότι ο Χριστός είναι το μόνο αληθινό Φώς και η πίστη σε Αυτόν είναι Φώς,
-    για να μάς θυμίζει ότι η ζωή μας πρέπει να είναι φωτεινή,
-    για να μάς θυμίζει ότι όπως το καντήλι απαιτεί το δικό μας χέρι για να ανάψει έτσι και η ψυχή απαιτεί το χέρι του Θεού, τη Χάρη Του δηλαδή,
-    για να μάς θυμίζει ότι πρέπει το θέλημά μας να καεί και να θυσιαστεί
-    για την αγάπη προς το Θεό κ.ά.

Εννοείται, βέβαια, ότι το λάδι των καντηλιών πρέπει να είναι ελαιόλαδο και μάλιστα όσο το δυνατόν καλύτερης ποιότητος. Άλλωστε ο Κύριος προσευχήθηκε στον κήπο των Ελαιών και ο ναός με τα κανδήλια μετατρέπεται σε νέο κήπο και ελέους (λαδιού) και Ελέους Θεϊκού Το λάδι τους μας θυμίζει την ευσπλαχνία του Θεού και το φως τους στη ζωή μας, που πρέπει να είναι φωτεινή και άγια.

Η φωτοχυσία του ναού συμβολίζει το θείο φως της παρουσίας του Θεού που φωτίζει τις καρδιές όχι μόνο των νεοφώτιστων αλλά και όλων των χριστιανών. Ο Κύριος φανέρωσε αυτή τη μεγάλη αλήθεια για τον εαυτό Του με τα ακόλουθα λόγια: "Εγώ ειμι το φως του κόσμου" (Ιωάν.8/η: 12). Είναι φως όχι μόνο λόγω της φωτεινής διδασκαλίας Του, αλλά κυρίως λόγω της φωτεινής παρουσίας Του. Αυτό επιβεβαιώνεται κυρίως από τη θαυμαστή Μεταμόρφωσή Του, όπου "έλαμψε το πρόσωπον αυτού ως ο ήλιος, τα δε ιμάτια αυτού εγένετο λευκά ως το φως" (Ματθ.17/ιζ: 2).

Στο Σύμβολο της Πίστεως ο Υιός του Θεού παρουσιάζεται ως "φως εκ φωτός". Στην ακολουθία του Εσπερινού επίσης ο υμνογράφος παρουσιάζει τον Κύριο ως "φως ιλαρόν". Και οι χριστιανοί με τα μυστήρια της Εκκλησίας και τον πνευματικό τους αγώνα μπορούν να δεχθούν το φως της χάριτος του Αγίου Πνεύματος και να το ακτινοβολούν με τη ζωή τους.

Στην "επί του όρους" ομιλία ο Κύριος συμβουλεύοντας τους μαθητές Του είπε: "Υμείς εστε το φως του κόσμου.... ούτω λαμψάτω το φως υμών έμπροσθεν των ανθρώπων, όπως ίδωσιν υμών τα καλά έργα και δοξάσωσι τον πατέρα υμών τον εν τοις ουρανοίς" (Ματθ 5/ε: 14-16). (Δηλαδή: Εσείς είστε το φως του κόσμου... έτσι να λάμψει το φως σας μπροστά στους ανθρώπους για να δουν τα καλά σας έργα και να δοξάσουν τον πατέρα σας τον επουράνιο). Εδώ φαίνεται καθαρά ότι το φως των μαθητών του Χριστού είναι τα καλά έργα της αγιοπνευματικής ζωής τους. Οι άγιοι στην άλλη ζωή θα ομοιάσουν με τον Κύριο, θα γίνουν "θεοί κατά χάριν". Αυτό το εκφράζει ο Κύριος καθαρά με τα προφητικά λόγια Του: "Τότε οι δίκαιοι εκλάμψουσιν ως ο ήλιος εν τη βασιλεία του πατρός αυτων" (Ματθ. 13/ιγ: 43).

Τι συμβολίζει το καντήλι;

Tο καντήλι συμβολίζει το ανέσπερο φως που είναι ο Χριστός και καλούμαστε να Τον μιμηθούμε. Δηλαδή:
• Να φωτίσουμε τους εαυτούς μας με το αληθινό φως της γνώσεως
• Να γίνουμε φώτα όπως οι μαθητές του Χριστού
Ανάβουμε το καντήλι στην εκκλησία και στα σπίτια μας για να μας θυμίζει
ότι η πίστη μας είναι φως, αφού ο Κύριός είπε «Εγώ ειμί το φως του κόσμου». Το φως του καντηλιού μας θυμίζει το φως με το οποίο ο Χριστός καταυγάζει τις ψυχές μας. Ανάβουμε το καντήλι για να μιμηθούμε τους Αποστόλους και όλους τους Αγίους οι οποίοι κατά τον Απόστολο Παύλο είναι τέκνα φωτός. Για να ελέγχονται από το φως του τα σκοτεινά μας έργα, οι κακές ενθυμίσεις και να επανερχόμαστε στο δρόμο του φωτός του Ευαγγελίου. Για να μας θυμίζει το αδιάλειπτο της προσευχής μας. Για να είναι φόβητρο στις δυνάμεις του σκότους που μας επιτίθενται με πονηριά πριν και κατά τη διάρκεια της προσευχής και θέλουν να απομακρύνουν τη σκέψη μας από το Θεό. Οι δαίμονες αγαπούν το σκοτάδι και τρέμουν το φως, το φως του Χριστού. Για να μας παρακινεί σε αυτοθυσία. Όπως δηλαδή με το λάδι καίγεται στο καντήλι το φυτίλι, έτσι και το δικό μας θέλημα να καίγεται με τη φλόγα της αγάπης στο Χριστό.
Ένα καθαρό ποτήρι, καθαρό και αγνό λάδι ελιάς πρέπει να χρησιμοποιούμε στο καντήλι μας και όχι η κακή συνήθεια να χρησιμοποιούμε σπορέλαιο ή άλλα παράγωγα αυτού. Χρησιμοποιούμε αγνό ελαιόλαδο για να θυμόμαστε την προσευχή του Ιησού στον κήπο των Ελαιών στη Γεθσημανή. Το ελαιόλαδο είναι το καλύτερο λάδι και το πιο καθαρό και αυτό θα προσφέρουμε στον Ένα και Αληθινό Θεό. Το άναμμα του καντηλιού με ελαιόλαδο είναι μια μικρή δική μας θυσία, σημείο και δείγμα ευγνωμοσύνης και αγάπης που οφείλουμε στο Θεό για την μεγάλη θυσία που έκανε για μας με το Σταυρικό Του θάνατο.
Τον ευχαριστούμε για την πατρική Του αγάπη, την υγεία που μας χαρίζει, για τη σωτηρία τη δική μας άλλα και όλου του κόσμου μα πάνω απ όλα για όλες τις δωρεές του Παναγίου Πνεύματος.
Ακοίμητο καντήλι πρέπει να καίει στο εικονοστάσι του σπιτιού μας για να μας θυμίζει ότι ο πνευματικός μας αγώνας πρέπει να είναι ακοίμητος.
Το ανάβουμε μπροστά στις εικόνες στους Ιερούς Ναούς, στην Αγία Τράπεζα, στον Εσταυρωμένο πίσω της Αγίας Τραπέζης, στην Ιερά Πρόθεση εντός του Ιερού Βήματος, στους τάφους των προσφιλών κεκοιμημένων συγγενών μας.
πηγή

Related Posts