Τετάρτη 5 Φεβρουαρίου 2014

Ο Λόγος του θεού

Ο Λόγος του θεού

Και είδα τον ουρανό ανοικτό και να ένας λευκό άλογο και πάνω σε αυτό ένας καβαλάρης που λέγονταν αξιόπιστος και αληθινός και εκείνος πολεμάει και κρίνει με δικαιοσύνη. Τα μάτια του είναι σαν την φωτιά και στο κεφάλι του έχει πολλά διαδήματα με ονόματα γραμμένα πάνω τους αλλά έχει και ένα όνομα που δεν το έχει δει κανένας εκτός από αυτόν. Φοράει ρούχο βαμμένο με αίμα και το όνομα του είναι «ο λόγος του Θεού»
Και τα στρατεύματα που τον ακολουθούν έχουν άσπρα άλογα και φορούν ολοκάθαρο βύσσινο ένδυμα. Από το στόμα του καβαλάρη εξέρχεται λόγος ικανός να διοικήσει όλα τα έθνη του κόσμου. Και αυτός θα ποιμάνει όλα τα έθνη του κόσμου με σιδερένια ράβδο. Και πάνω στο ρούχο του γράφει «Βασιλεύς Βασιλέων και Κύριος Κυρίων»
Και είδα το θηρίο και τους βασιλιάδες της γης με τα στρατεύματά τους συγκεντρωμένα ώστε να πολεμήσουν με τον καβαλάρη του άσπρου αλόγου και τα στρατεύματά του 20 και πιάστηκε το θηρίο και ο ψευδοπροφήτης που έκανε τα θαύματα και που είχε εξαπατήσει αυτούς που είχαν το χάραγμά του θηρίου και αυτούς που προσκυνούσαν την εικόνα του. Τότε οι δυο τους ρίχθηκαν στην λίμνη του πυρός που καίγονταν με θείο21 και οι υπόλοιποι πέθαναν από τον λόγο του καβαλάρη και όλα τα όρνια χόρτασαν από τις σάρκες τους

1000
Και είδα έναν άγγελο να κατεβαίνει από τον ουρανό και να έχει στο χέρι του το κλειδί της αβύσσου και μια μεγάλη αλυσίδα.2 και έδεσε το δράκοντα το αρχαίο φίδι που είναι ο Διάβολος ή Σατανάς, αυτός που πλανά την οικουμένη, 3 και τον έβαλε στην άβυσσο και τον σφράγισε για χίλια χρόνια ώστε να μην πλανά άλλο τα έθνη του κόσμου μέχρι να περάσουν αυτά τα χίλια χρόνια. Μετά το τέλος αυτών των 1000 ετών θα ξαναφεθεί ελεύθερος για μικρό όμως διάστημα

Η 1η ΑΝΑΣΤΑΣΗ
Και είδα θρόνους και να κάθονται πάνω σε αυτούς όσοι βασανίσθηκαν και πελεκήθηκαν για την μαρτυρία του Ιησού και για τον λόγο του Θεού και οι οποίοι δεν προσκύνησαν το θηρίο ούτε την εικόνα αυτού και δεν έλαβαν το χάραγμα στα κεφάλια τους ούτε στα χέρια τους. Αυτοί έζησαν και βασίλεψαν με τον Χριστό για χίλια έτη 5 οι υπόλοιποι νεκροί δεν έζησαν μέχρι να περάσουν αυτά τα χίλια χρόνια. Αυτό το διάστημα είναι η 1η Ανάστασης.
Μακάριος και άγιος αυτός που θα λάβει μέρος στην πρώτη Ανάσταση. Πάνω σε αυτούς της πρώτης Ανάστασης δεν έχει δύναμη ο δεύτερος θάνατος αλλά αυτοί θα είναι ιερείς του Θεού και του Χριστού και θα βασιλέψουν μαζί του για χίλια χρόνια.

ΤΟ ΛΥΣΙΜΟ ΤΟΥ ΣΑΤΑΝΑ

Και όταν περάσουν τα χίλια χρόνια θα λυθεί ο Σατανάς από την φυλακή του και θα πλανεύση τα έθνη στις τέσσερις γωνιές της γης, τον Γώγ και τον Μαγώγ και θα τους πάρει σε πόλεμο και ο αριθμός τους θα είναι όση και η άμμος της θάλασσας.
και ανέβηκαν τα στρατεύματά τους από όλα τα πλάτη της γης και περικύκλωσαν τους Άγιους και την πόλη την αγαπημένη. Και τότε κατέβηκε φωτιά από τον Ουρανό και τους κατέφαγε 10 και ο διάβολος που τους πλάνεψε βλήθηκε στη λίμνη της φωτιάς και του θείου όπου είχαν ριχθεί ο ψευδοπροφήτης και το θηρίο και βασανίζονταν μέρες και νύχτες και εις τους αιώνες των αιώνων.

Η ΤΕΛΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥ ΚΟΣΜΟΥ
Κ11 Και είδα θρόνο άσπρο αστραφτερό και πάνω σε αυτόν κάθονταν ένας μπροστά στον οποίο χάθηκε η γη και ο ουρανός. 12 Και είδα τους νεκρούς , τους μικρούς και τους μεγάλους , να βρίσκονται μπροστά από τον θρόνο, και βιβλία ανοίχθηκαν . Κι άλλο βιβλίο ανοίχθηκε που ονομάζεται «βιβλίο της ζωής», και κρίθηκαν οι πεθαμένοι ανάλογα με τις πράξεις τους που ήταν γραμμένες στο βιβλίο.13 Και έδωσε η θάλασσα τους νεκρούς που είχαν πνιγεί σε αυτήν και έδωσαν τους νεκρούς τους ο θάνατος και ο Άδης.14 Κατόπιν αυτοί οι δύο ρίχθηκαν στην πύρινη λίμνη. Αυτός είναι ο δεύτερος θάνατος.15Στην πύρινη λίμνη ρίχθηκαν όλοι όσοι δεν βρέθηκαν γραμμένοι στο βιβλίο της ζωής.

ΤΟ ΠΕΡΑΣ ΤΟΥ ΠΑΡΟΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ
ΚΑ1 Και είδα καινούργιο ουρανό και καινούργια γη και η πρώτη γη και ο πρώτος ουρανός έφυγαν. Και η θάλασσα δεν υπήρχε πλέον.2Και είδα την νέα Ιερουσαλήμ να κατεβαίνει από τον ουρανό ετοιμασμένη από τον Θεό σαν στολισμένη νύφη.3 Τότε ακούστηκε φωνή δυνατή από τον ουρανό να λέει: «αυτή είναι η σκηνή του Θεού με τους ανθρώπους και μαζί με αυτούς θα μένει και ο θεός. Και αυτοί θα είναι ο λαός του και ο Θεός θα είναι ο Θεός τους.4 Και θα εξαλείψει από αυτούς Ο Θεός όλα τα δάκρυά τους , θάνατος δεν θα υπάρχει, ούτε πένθος, ούτε κραυγές, ούτε και ο πόνος. Όλες οι δυστυχίες πέρασαν οριστικά».
KA5 Και είπε αυτός που κάθονταν στον θρόνο: «και να, τα έφτιαξα όλα καινούργια» . Και μου είπε: «γράψε ότι αυτά τα λόγια είναι αξιόπιστα και αληθινά. 6Και μου είπε ακόμη: « Ολοκληρώθηκε… εγώ είμαι το Α και το Ω, η αρχή και το τέλος, εγώ θα δώσω σε αυτόν που διψάει να πιει από την πηγή της ζωής δωρεάν. 7Ο νικητής θα αποκτήσει αυτά τα αγαθά και εγώ θα είμαι ο Θεός του και αυτός θα είναι ο υιός μου. 8Τους δε άπιστους και τους ακάθαρτους, τους δολοφόνους και τους πόρνους και ειδωλολάτρες και όλους τους ψεύτες θα τους ρίψω στην καιγόμενη με φωτιά και θείο λίμνη , και αυτός θα είναι ο δεύτερος θάνατος.»

Η ΝΕΑ ΙΕΡΟΥΣΑΛΗΜ

KA9 Και ήρθε ένας από τους 7 αγγέλους που είχαν τις 7 φιάλες, τις γεμάτες από τις 7 πληγές, και μου είπε «έλα να σου δείξω τη νύφη του αρνιού». 10 Και με πήγε εν πνευματικά σε ένα μεγάλο και ψηλό βουνό . Και μου έδειξε την πόλη, την Άγια Ιερουσαλήμ που κατέβαινε από τον ουρανό 11 έχοντας την δόξα του Θεού.12 Ήταν πάρα πολύ φωτεινή και περιβάλλονταν από μεγάλο τείχος, με δώδεκα πύλες που ήταν άγγελοι και πάνω τους ήταν γραμμένα ονόματα. Τα ονόματα αυτών ήταν οι δώδεκα φυλές του Ισραήλ. 13 Ανατολικά του τείχους υπήρχαν 3 πύλες. Το ίδιο δυτικά, βόρεια και νότια. Και το τείχος της πόλης είχε 12 θεμέλιους λίθους και πάνω σε αυτούς ήταν τα δώδεκα ονόματα των αποστόλων του Χριστού-Αρνίου.
ΚΑ15 Και ο άγγελος που ήταν μαζί μου είχε ένα χρυσό καλάμι μαζί του για να μετρήσει την πόλη.16 Και η πόλη ήταν τετράγωνη και το μήκος της είναι όσο το πλάτος της. Και το μήκος της πόλης είναι 12 χιλιάδες . Το μήκος και το πλάτος και το ύψος της είναι το ίδιο.
ΚΑ22 Και δεν είδα ναό σε αυτήν την πόλη. Ο Θεός ο Παντοκράτωρ και το Αρνί (Ιησούς) είναι ο ναός της. 23 Η πόλη δεν χρειάζεται ούτε τον ήλιο ούτε το φεγγάρι για να φαίνεται. Η δόξα του Θεού την φωτίζει.24 Και τα κράτη και οι βασιλιάδες τους θα περπατήσουν και θα ζήσουν στην πόλη φωτισμένοι από το θείο φως της.
ΚΑ25Και οι πόρτες αυτής της πόλης δεν θα κλείσουν ποτέ 27 Και δεν θα μπει σε αυτήν κανένας άνθρωπος «ποιόν βδέλυγμα και ψεύδος» και που δεν είναι γραμμένος στο βιβλίο της ζωής.


Δευτέρα, 14 Φεβρουαρίου 2011

Οι επτά σφραγίδες (Ε'1 - Η'6)

«Εγώ ο Ιωάννης τα’ άκουσα και τα είδα όλα αυτά. Κι όταν τα’ άκουσα και τα είδα, έπεσα να προσκυνήσω μπροστά στα πόδια του αγγέλου που μου τα φανέρωσε. Εκείνος όμως μου είπε: «Μην το κάνεις αυτό! Δούλος είμαι κι εγώ σαν εσένα και τους αδελφούς σου τους προφήτες, κι εκείνους που τηρούν τα λόγια αυτού του βιβλίου. Το Θεό να προσκυνήσεις». Και συνέχισε: «Μην κρατήσεις τα προφητικά λόγια αυτού του βιβλίου μυστικά, γιατί ο καιρός που θα εκπληρωθούν είναι κοντά. Ο άδικος ας συνεχίσει να αδικεί, ο ακάθαρτος ας συνεχίσει τα βδελυρά έργα του. Ας συνεχίσει κι ο δίκαιος να κάνει το δίκαιο, κι ο άγιος την αγιοσύνη του». «Ακούστε! Έρχομαι σύντομα» , λέει ο Ιησούς, «και φέρνω μαζί μου την αμοιβή μου, για ν’ ανταποδώσω στον καθένα ανάλογα με τα έργα του. Εγώ είμαι το Άλφα και το Ωμέγα, ο πρώτος και ο έσχατος, η αρχή και το τέλος». Μακάριοι όσοι τηρούν τις εντολές του, για να έχουν δικαίωμα να φάνε από το δέντρο της ζωής και να περάσουν τις πύλές για να μπουν στην πολιτεία. ΄Εξω θα μείνουν όσοι είναι αδιάντροποι σαν τα σκυλιά, οι μάγοι, οι πόρνοι, οι φονιάδες , οι ειδωλολάτρες κι εκείνοι που τους αρέσει ν’ αντιστρατεύονται την αλήθεια. «Εγώ, ο Ιησούς έστειλα τον άγγελό μου να σας τα αναγγείλει αυτά στις εκκλησίες. Εγώ είμαι από τη ρίζα και τη γενιά του Δαβίδ, το άστρο το λαμπερό, το πρωϊνό» Το Πνεύμα και η νύφη λένε: «Έλα». Κι όποιος ακούει ας πει: «Έλα». Όποιος διψάει ας έρθει, όποιος θέλει ας πάρει δωρεάν το νερό της ζωής».
ΟΙ ΕΠΤΑ ΣΦΡΑΓΙΔΕΣ (Ε'1 - Η'6)
"Και είδον επί της δεξιάν του καθήμενου επί του θρόνου βιβλίον γεγραμμένων έσωθεν και έξωθεν, κατεσφραγισμένον σφραγίσιν επτά" Απ. Ε΄1
1η Σφραγίδα «Ο ΛΕΥΚΟΣ ΙΠΠΟΣ»
(Είναι ο ίππος με τον καβαλάρη με το τόξο στον οποίο έχει δοθεί η δύναμη της νίκης.
ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΣΤ'
Και είδα ότι το Αρνίον, ήνοιξε πράγματι την πρώτην από τας επτά σφραγίδας. Καί ήκουσα το πρώτον απο τα τέσσαρα ζώα, που διακονούν εις το θέλημα του Θεού, να λέγη με φωνήν ισχυράν, σαν βροντήν. <<έλα>>.
2. Καί είδα ιδού ένα κατάλευκο άλογο. Και εκείνος που εκάθητο επάνω εις αυτό, είχε τόξον, σύμβολον της δυνάμεώς του. Και του εδόθη στέφανος, σύμβολον της νίκης του και της βασιλικής εξουσίας του. Και αμέσως μόλις εξήλθε, ήρχισε να νικά και θα εξακολουθή να νικά μέχχρι συντελείας των αιώνων. (Η εικόνα συμβολίζει το κήρυγμα του Ευαγγελίου, το οποίον απ΄αρχής νικά και θα νικά το κακόνκαι τον πονηρόν εις σωτηρία των ανθρώπων. Είναι η νίκη, η νικήσασα τον κόσμον).
2η Σφραγίδα «Ο ΚΟΚΚΙΝΟΣ ΙΠΠΟΣ»
(Είναι ο ίππος με τον καβαλάρη που κρατάει ένα μεγάλο σπαθί . Αυτός θα αρπάξει την ειρήνη από την γη και ο ένας άνθρωπος θα σφάζει τον άλλον.)
3. Καί όταν το Αρνίον ήνοιξε την δεύτέραν σφραγίδα, ήκουσα το δεύτερο ζώον να λέγη <<έλα>>.
4. Και εβγήκεν άλλος ίππος κόκκινος, (που συμβολίζει τους αιματηρούς εξωτερικούς και εμφυλίους πολέμους), και εις εκείνον, που εκάθητο επάνω εθς αυτόν τον ίππον παρεχωρήθη απο τον Θεόν η άδεια, να αφαιρέση την ειρήνην απο την γήν και να σφαγούν μεταξύ των οι άνθρωπο. Και εδόθη εις αυτόν μάχαιρα μεγάλη (σύμβολον του ολέθρου).
3η Σφραγίδα «Ο ΜΑΥΡΟΣ ΙΠΠΟΣ»
(Είναι ο ίππος με τον καβαλάρη που κρατάει μία ζυγαριά.)
5. Καί όταν το Αρνίον ήνοιξε την τρίτην, ήκουσα το τρίτον ζώον να λέγη <<έλα>>.
Καί είδα. και ιδού ένα μαύρο άλογο (που συμβολίζει τας στερήσεις και τους λιμούς) και εκείνος που εκάθητο επάνω του, είχε ζυγαριά εις το χέρι του.
6. Καί ήκουσα σαν φωνήν ανάμεσα απο τα τέσσαρα ζώα να λέγη' <<ένα κιλόν σίτου έφθασενα πωλήται, λόγω του λιμού, ένα δηνάριον και τρία κιλά κριθαριού, ένα δηνάριον. Το έλαιον όμως και τον οίνον μή τα στερήσης' άς τα έχουν με κάποιαν αφθονίαν>>.
4η Σφραγίδα «Ο ΚΙΤΡΙΝΟΣ ΙΠΠΟΣ»
(Είναι ο ίππος που καβαλάρης του είναι ο Θάνατος, ενώ από πίσω του ακολουθεί ο Άδης. Και του δόθηκε δύναμη στο 1/4 της γης ώστε να πεθαίνουν οι άνθρωποι από πολέμους, από πείνα, από φυσικό θάνατο και από τα ζώα).
7. Καί όταν το Αρνίον ήνοιξε την τέταρτην, ήκουσα την φωνήν το τετάρτου ζώου να λέγη <<έλα>>.
8. Καί είδα: και ιδού ένα κίτρινο άλογο (που συμβολίζει τας επιδημίας και το θανατικό) και εκείνος που εκάθητο επάνω εις αυτό, είχεν, όνομά του : ο θάνατος. Και ακολουθούσε μαζί του ο Άδης δια να μαζεύη τας ψυχάς εκείνων, που θα επέθαιναν. Και παρεχωρήθη εις αυτόν απο τον Θεόν η εξουσία επάνω εις το τέταρτον των κατοίκων της γής, να τους φονεύση με την μάχαιραν και με τον λιμόν και με το θανατικό και με τα θηρία της γής, που θα κατασπαράξουν μερικούς.
5η Σφραγίδα «ΟΙ ΨΥΧΕΣ ΤΩΝ ΣΦΑΓΜΕΝΩΝ»
9. Καί όταν το Αρνίον ήνοιξε την πέμπτην σφραγίδα, είδα κάτω από το ουράνιον θυσιαστήριον τας ψυχάς των μαρτύρων, που είχαν σφαγή κατά τους διωγμούς δια τον λόγον του Θεού και δια την μαρτυρίαν του Αρνίου, την οποίαν είχαν παραλάβει και εκρατούσαν ως ανεκτίμητον θησαυρόν.
10. Καί έκραξαν με φωνήν μεγάλξμ λέγοντας ' <<έως πότε, σύ Κύριε, ο απόλυτος εξουσιαστής και κυρίαρχος των πάντων, ο άγιος και αληθινός, δεν κάμνεις δικαίαν κρίσιν και δεν παίρνεις εκδίκησιν και δεν επιβάλλεις τιμωρίαν δια το αίμα μας, που εχύθη αδίκως απο τους κατοίκους της γής;>>
11. Και εδόθη εις καθένα απο αυτούς στολή λευκή, αγγελική (που συμβολίζει τον θρίαμβον και την δόξαν), και ελέχθη εις αυτούς να αναπαυθούν και περιμένουν ολίγον ακόμη χρόνον, έως ότου συμπληρώσουν τον αριθμόν των μαρτύρων και των αγίων οι συνδουλοί των και οι αδελφοί των, που έμμελον να μαρτυρήσουν και φονευθούν απο τους διώκτας, όπως εμαρτύρησαν αυτοί.
6η Σφραγίδα «Η ΑΝΑΣΤΑΤΩΣΗ ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ»
12. Καί όταν το Αρνίον ήνοιξε την έκτην σφραγίδαν, είδα συνταρακτικά γεγονότα εις τον φυσικόν κόσμον. Έγινε σεισμός μέγας, που συγκλόνισε την γήν, και ο ήλιος έχασε το φώς του, εσκοτίσθη και έγινε μαύρος σαν σάκκος τρίχινος, καί όλη η επιφάνεια της σελήνης έγινε κατακόκκινη σαν αίμα.
13. Και τα αστέρια του ουρανού έπεσαν εις την γήν, όπως η συκιά, που συγκλονιζόμενη από σφοδρόν άνεμον ρίχνει τα άγουρα σύκα της.
14. Και ο ουρανός εξέκοψε και εχωρίσθη σαν βιβλίο, που τυλίγεται. Καί κάθε όρος και καθε νήσος μετεκινήθησαν από τον τόπο των.
15. Και οι βασιλείς της γής και οι μεγιστάνες και οι άρχοντες των στρατών και οι πλούσιοι και οι ισχυροί και κάθε δούλος και κάθε ελεύθεροςέκρυψαν τους εαυτούς των εις τα σπήλαια και ανάμεσα απο τις πέτρες των ορέων.
16. Και έλεγαν εις τα όρη και εις τους βράχους' <<πέσατε πάνω μας κρύψατέ μας απο το φοβερόν πρόσωπον εκείνου, πού κάθεται επάνω εις τον θρόνον, και από την οργήν του Αρνίου>>.
17. Διότι ήρθε η μεγάλη ημέρα, που θα εκσπάση και θα εκδηλωθεί ή οργή αυτού. Και ποιός ημπορεί να σταθή εις τα πόδια του, εμπρός εις τον δικαίως ωργισμένον Θεόν; (Τα συμβολικά αυτά γεγονότα υποδηλώνουν τας δια μέσου των αιώνων αναστατώσεις της φύσεως και τας θεομηνίας, τα δε τελαυταία και συνταρακτικώτερα όλων υποδηλώνουν εκείνα, που θα προηγηθούν απο την Δευτέραν Παρουσία του κριτού).

ΚΕΦΑΛΑΙΟΝ Ζ΄

Ύστερα από το άνοιγμα της έκτης σφραγίδας και πρίν ανοιχθή η εβδόμη σφραγίς, είδα τέσσαρας αγαθούς αγγέλους να στέκωνται εις τα τέσσαρα σημεία του ορίζοντος και να κρατούν τους τέσσαρας ανέμους της γής, δια να μήν φυσά άνεμος επάνω εις την γήν, ούτε επάνω εις την θάλασσαν, ούτε εις κανένα δένδρον (δια να προληφθούν έτσι καταστροφαί και επικρατήση ηρεμία).
2. Και έιδα άλλον άγγελον να ανεβαίνη απο την ανατολήν του ηλίου (απο την περιοχή δηλαδή του παραδείσου, του φωτός και της ζωής). Αυτός είχε την σφραγίδα του Θεού, ο οποίος είναι εν ζωή και η πηγή της ζωής, και εφώναξε εις τους τέσσαρας αγγέλους, εις τους οποίους είχε δοθέι άδεια και εξουσία να εξαπολύσουν τους ανέμους και να προξενήσουν καταστροφάς εις την γήν και την θάλασαν.
3. και τους είπε' <<περιμένετε' μη εξαπολύσετε ακόμη καταστροφήν εις την γήν, ούτε εις την θάλασσαν, ούτε εις τα δένδρα, μέχρις ότου σφραγίσωμεν με την σφραγίδα τους ζώντος Θεού και σημαδέψωμεν επάνω εις τα μέτωπά των τους πιστούς δούλους του Θεού μας, ώστε να μη επέλθουν εναντίον αυτών αι καταστροφαί>>.
4. Και ήκουσα τον αριθμό των εσφραγισμένων' ήσαν 144.000 σφραγισμένοι από όλας τας φυλάς των απογόνων του Ισραήλ. 12.000 από κάθε φυλή.
5. Και είδα ενώπιον του θρόνου (του Θεού), πάρα πολύ κόσμο ο οποίος ήταν αδύνατο να μετρηθεί , και φορούσαν λευκά ρούχα και κρατούσαν κλαριά από φοίνικες στα χέρια τους και έλεγαν ότι η σωτηρία αυτών οφείλεται στον Θεό και στο Χριστό.
6. "ποιοι είναι αυτοί με τα άσπρα ρούχα;
7. και απάντησα Κύριε εσύ γνωρίζεις. Και μου είπε, αυτοί είναι οι ερχόμενοι από μεγάλες θλίψεις και οι κάτασπρες στολές έχουν λευκανθεί με το αίμα του Χριστού.
8. Γι' αυτό είναι ενώπιον του Θεού και Τον λατρεύουν ημέρα και νύχτα. Και ο Θεός θα τους προστατεύσει από πείνα, δίψα, από το κάψιμο του ήλιου
9. και ο Χριστός θα τους οδηγήσει σε πηγή ζωής και ο Θεός θα εξαλείψει κάθε δάκρυ από τα μάτια τους.
7η Σφραγίδα «Η ΠΡΟΕΤΟΙΜΑΣΙΑ ΤΩΝ ΣΑΛΠΙΓΓΩΝ»
Όταν ανοίχθηκε η έβδομη σφραγίδα έγινε μεγάλη ησυχία στον ουρανό για μισή ώρα. Και είδα 7 αγγέλους μπρος από το Θεό και τους δόθηκαν επτά σάλπιγγες.
Και ένας άγγελος πείρε ένα λιβανιστήρι και το γέμισε με φωτιά από το θυσιαστήριο (εκεί βρίσκονταν οι ψυχές των μαρτύρων) και το έριξε στη γη. Και ακούστηκαν βροντές και αστραπές και μεγάλοι σεισμοί και οι 7 άγγελοι ετοιμάστηκαν για να σαλπίσουν.

Οι 7 Σάλπιγγες (Η'7 - ΙΑ'19)

1ο σάλπισμα «ΤΟ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΙΚΟ ΧΑΛΑΖΙ»
Η'7 και ο πρώτος άγγελος σάλπισε και δημιουργήθηκε χαλάζι και φωτιά αναμιγμένα με αίμα και ρίχθηκαν στη γη και το ένα τρίτο της κάηκε και το ένα τρίτο των δέντρων κάηκε και ο ένα τρίτο των χλωρών χόρτων κάηκε.
Η καταστροφή του φυτικού και ζωικού βασιλείου του πλανήτη. Σήμερα αυτό πραγματοποιείται δια μέσου της όξινης βροχής, της ασύστολης ξυλουργικής εκμετάλλευσης των δασών, την γεωργική εκμετάλλευση μέχρι «πτώχευσης» των εδαφών και με τα πυρηνικά ατυχήματα-δοκιμές κι απόβλητα Ένα σύστημα το οποίο βασίζεται μόνο πάνω στο οικονομικό κέρδος είναι αδύνατο να λαμβάνει υπ’ όψιν του άλλες πτυχές του ίδιου προβλήματος.
2ο σάλπισμα «ΤΟ ΚΑΙΓΟΜΕΝΟ ΟΡΟΣ»
Η' 8-9 Και ο δεύτερος άγγελος σάλπισε και ένα βουνό μεγάλο που καίγονταν έπεσε εις την θάλασσα και το ένα τρίτο της θάλασσας έγινε αίμα και πέθανε το ένα τρίτο των ζωντανών της θάλασσας και φθάρθηκε και το ένα τρίτο των πλοίων.
Εδώ φαίνεται ο θάνατος του 1/3 των ζώων της θάλασσας κι η καταστροφή-φθορά του 1/3 των πλοίων. Το καιγόμενο όρος θα μπορούσε να είναι ένας κομήτης ή οι δοκιμαστικές πυρηνικές εκρήξεις στον ειρηνικό που έγιναν κατά εκατοντάδες στην περίοδο του ψυχρού πολέμου, και που ακόμη και το 2001 κάποια έθνη εφάρμοζαν. Θα μπορούσε να είναι η καθημερινή απόρριψη λυμάτων από μεγάλες εταιρίες και συμφέροντα κρατών, που μολύνουν τις θάλασσες σε ρυθμούς και με υλικά που είναι αδύνατον να απορροφηθούν από το φυσικό περιβάλλον.
Οι Γάλλοι επιστήμονες είναι όντως για γέλια· στις πυρηνικές δοκιμές που έκαναν στον Ειρηνικό μετά το 1997, υποστήριζαν ότι ήταν ακίνδυνες γιατί γίνονταν στο υπέδαφος. (Να μια χρήση των αποικιών των κρατών που δηλώνουν υπέρμαχοι της δημοκρατίας). Μα καλά τότε! Γιατί δεν τις έκαναν στην Γαλλία, αφού είναι ακίνδυνες; αρκεί να σκεφτεί κανείς ότι οι υπόγειες εκρήξεις, είναι υπεύθυνες για μετέπειτα σεισμούς, λόγω συγκέντρωσης ενέργειας στις τεκτονικές πλάκες της γης. Και αυτό είναι το λιγότερο.
3ο σάλπισμα «Η ΠΛΗΓΗ ΤΟΥ ΑΨΙΝΘΟΥ»
Η' 10 Κατά το τρίτο σάλπισμα έπεσε από τον ουρανό μεγάλο άστρο σαν λαμπάδα και έπεσε στο 1/3 των ποταμών και στις πηγές των νερών . Το όνομα του άστρου είναι ʼψινθος. Και το 1/3 των νερών έγινε ʼψινθος και πολλοί άνθρωποι πέθαναν από τα νερά διότι αυτά επικράνθηκαν.
Χαρακτηριστικό παράδειγμα μόλυνσης των νερών της στεριάς (λίμνες, ποταμοί).
ΑΨΙΝΘΟΣ ΚΑΙ ΤΣΕΡΝΟΜΠΙΛ;
4ο σάλπισμα «ΤΟ ΣΚΟΤΕΙΝΙΑΣΜΑ ΤΟΥ ΗΛΙΟΥ» ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΕΛΗΝΗΣ
Η' 11 και ο τέταρτος άγγελος σάλπισε και σκοτείνιασε ο ήλιος κατά ένα τρίτο και η σελήνη και τα άστρα και η ημέρα σκοτείνιασε κατά ένα τρίτο και το ίδιο και η νύχτα.
Όπως φανερώθηκε και στην 6η σφραγίδα, θα υπάρξει κοντά στα τέλη του κτιστού κόσμου, σκοτείνιασμα του ουρανού. Αυτό μπορεί να γίνει στο διάστημα πραγματικά (σβήσιμο ηλίου) ή ίσως η ατμόσφαιρα να είναι τόσο μολυσμένη ή να περιέχει τόση τέφρα (από εκρήξεις ηφαιστείων ή από πτώση κομήτη) που το φως του ήλιου, των άστρων και του φεγγαριού να μην είναι τόσο φωτεινό όσο είναι σήμερα.
5ο σάλπισμα «Ο ΠΕΣΩΝ ΑΣΤΗΡ»
Θ' 1 με το πέμπτο σάλπισμα είδα ένα άστρο να πέφτει εξ ουρανού πάνω στη γη και σε αυτό το αστέρι δόθηκε το κλειδί του πηγαδιού της αβύσσου και ανέβηκε καπνός από το πηγάδι λες και ήταν καμίνι με φωτιά και ο καπνός αυτός σκοτείνιασε τον ήλιο και γέμισε και ο αέρας καπνούς. Θ'3 και από τον καπνό βγήκαν ακρίδες πάνω στην γη και τους δόθηκε δύναμη σαν αυτή των σκορπιών . Τους ειπώθηκε Δε να μην πειράξουν τα χόρτα της γης ούτε τα δέντρα αλλά τους ανθρώπους που δεν είχαν την σφραγίδα του Θεού στο μέτωπό τους. Θ'5 και δεν τους δόθηκε η άδεια να σκοτώσουν αλλά να τους βασανίσουν πέντε μήνες και ο βασανισμός τους ήταν σαν να τους τσίμπαγε σκορπιός. Θ'6 και οι άνθρωποι θα θέλουν να πεθάνουν για να γλιτώσουν από αυτό το μεγάλο μαρτύριο αλλά δεν θα πεθαίνουν.
Άγνωστο...αλλά σίγουρα αλληγορικό όσο αφορά τις ακρίδες. ʼγνωστη επίσης κι η αναφορά στο σφράγισμα του Θεού στα μέτωπα κάποιων ανθρώπων. Αυτών που δεν θα τους πειράξουν οι ακρίδες. Αλλά ας δούμε παρακάτω τι λέει ο Ιωάννης για αυτές τις ακρίδες, που βγήκαν από τους καπνούς του φρεατίου.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΑΚΡΙΔΩΝ
Θ'7και τα ομοιώματα αυτά των ακριδών μοιάζουν με τα άλογα όταν ετοιμάζονται για πόλεμο, και τα κεφάλια τους είναι σαν στεφάνια από χρυσάφι και τα πρόσωπά τους είναι σαν τα πρόσωπα των ανθρώπων, και έχουν και μαλλιά σαν αυτά των γυναικών και τα δόντια τους είναι σαν των λιονταριών. Και είχαν θώρακες σιδερένιους και ο θόρυβος από τα φτερά τους ήταν τόσο μεγάλος σαν το ιππικό όταν καλπάζει στην μάχη. Και έχουν και ουρές σαν του σκορπιού και κεντριά και οι ουρές τους θα βασανίσουν τους ανθρώπους για πέντε μήνες. Έχουν βασιλιά τους τον άγγελο της αβύσσου που στα εβραϊκά είναι Αββαδών και στα ελληνικά Απολλύων.
Δύσκολη η ερμηνευτική προσέγγιση και πιθανώς μελλοντικό γεγονός. Οι ακρίδες πάντως δεν πρέπει να είναι μικρόβια ή χημικά επιβλαβή στοιχεία αλλά κατασκευές όπως φαίνεται από τα εξής σημεία που είδε ο Ιωάννης:
Α) «σιδερένιοι θώρακες», θωράκιση ή πάντως ανόργανη κατασκευή.
Β) «ο θόρυβος των φτερών σαν τον θόρυβο του ιππικού», υποδηλώνει την ύπαρξη μηχανών/μηχανισμών για την πτήση τους.
Γ) «τα δόντια τους είναι σαν των λιονταριών», δηλαδή μεγάλα και θανατηφόρα· πιθανήν αναφορά στον οπλισμό τους.
Δ) «τα πρόσωπά τους, σαν των ανθρώπων», υποδηλώνει ίσως την ύπαρξη ανθρώπων στα χειριστήρια αυτών των ιπτάμενων μηχανών ή την άμεση σχέση αυτών με τους ανθρώπους.
Ε) Προσθέτοντας το στοιχείο για τις ουρές τους, που μοιάζουν με ουρές σκορπιού, θα μπορούσε κανείς να πει ότι μοιάζουν με τα σύγχρονα μαχητικά ελικόπτερα. Όμως τα σύγχρονα ελικόπτερα δεν «βασανίζουν» τα θύματά τους με τις ουρές τους. Εδώ πρέπει να υπάρχει αλληγορική ερμηνεία.
Από ότι λέει ο Ιωάννης δεν θα σκοτώσουν αλλά θα βασανίσουν τους ανθρώπους για 5 μήνες. Και ο βασανισμός θα είναι σαν κεντρί σκορπιού. Πρόκειται για ιπτάμενες μηχανές που θα ψεκάσουν Βιολογικά ή Χημικά όπλα; ή μήπως για ρομποτικά μικροέντομα, σαν αυτά που βλέπουμε ολοένα και περισσότερο στα επιστημονικά περιοδικά; Ευχαριστίες προς τον πατέρα Μιχαήλ σε αυτό το σημείο, διότι η σάλπιγγα αυτή κατά 90 % συνδυάζεται με τον βιοχημικό πόλεμο, εφόσον χρησιμοποιείται το μοναδικό όπλο που δεν χτυπάει ούτε τα ζώα ούτε τα φυτά αλλά μόνο τον άνθρωπο.
Πρέπει όπως να έχει κανείς υπ όψη του, πως οι παρομοιώσεις που μας δίνει ο Ιωάννη πηγάζουν από τις εμπειρίες του και τις γνώσεις του δηλαδή την γνώση που είχαν οι άνθρωποι τον 1ο μ.Χ. αιώνα. Φανταστείτε έναν άνθρωπο των αρχαίων χρόνων (π.χ. έναν Σπαρτιάτη) που βλέπει ένα σημερινό άρμα μάχης να βάλει με το πυροβόλο του και να κινείται με τον θόρυβο του κινητήρα του των 1000hp. Για να το περιγράψει στους συνπολίτες του αναγκαστικά θα χρησιμοποιήσει όρους της εποχής του, π.χ. από το κεφάλι του θηρίου έβγαινε φωτιά και θειάφι με τον κρότο του κεραυνού και το θηρίο μούγκριζε σαν 500 άρματα (ιππήλατα) . Κάτι ανάλογο ορισμένες φορές πρέπει να υποθέσουμε και για την αποκάλυψη. Τα μόνο σίγουρο ίσως εδώ να είναι αυτή η περίοδος των 5 μηνών που επαναλαμβάνει δύο φορές ο Ιωάννης.
6ο σάλπισμα «ΟΙ 4 ΑΓΓΕΛΟΙ ΤΟΥ ΕΥΦΡΑΤΗ»
Θ'13-15 με το έκτο σάλπισμα λύθηκαν οι τέσσερις άγγελοι που ήταν δεμένοι στον ποταμό Ευφράτη που ετοιμάζονταν από καιρό για να σκοτώσουν το 1/3 των ανθρώπων. Θ'16 και ο αριθμός των στρατευμάτων του ιππικού δύο μυριάδες μυριάδων .
Πιθανή μάλλον στρατιωτική μεγάλη εμπλοκή θα ξεκινήσει από των χώρο της Μ. Ανατολής και συγκεκριμένα στην περιοχή του Ευφράτη με στρατό ιππικής μορφής κι αριθμό συμπλοκής 2 ×(10.000 × 10.000)=200.000.000. Αναφέρεται στην μάχη του Αρμαγεδών. Το σημαντικό εδώ είναι ότι το 1/3 των ανθρώπων θα πεθάνουν. Αυτό μπορεί να σημαίνει ότι ίσως να έχουμε μια σύγκρουση πυρηνικής μορφής καθότι ολοένα και περισσότερα κράτη κατασκευάζουν πυρηνικά και θεωρείται σχεδόν αναπόφευκτη η μεγαλύτερη διάδοσή τους στο μέλλον, παρ’ όλες τις προσπάθειες των «μεγάλων» εθνών. Βέβαια σε αυτήν την περίπτωση, ένας κατακτητικός πάνοπλος στρατός 200.000.0000 ατόμων μπορεί άνετα να σκοτώσει το 1/3 των ανθρώπων με τα σημερινά δεδομένα και χωρίς την χρήση πυρηνικών όπλων.
ΠΕΡΙΓΡΑΦΗ ΙΠΠΙΚΟΥ
Θ'17 και είδα τους ίππους και αυτούς που κάθονται απάνω τους και είχαν θώρακες κόκκινους και καπνισμένους. Και τα κεφάλια τους ήταν σαν κεφάλια λιονταριών και από τα στόματά τους έβγαινε φωτιά, καπνός και θειάφι και από τις 3 αυτές πληγές πέθανε το 1/3 των ανθρώπων , από το καπνό την φωτιά και το θείο που έβγαινε από το στόμα τους. Και η δύναμη τους βρίσκονταν στα στόματά τους και στις ουρές τους και οι ουρές τους έμοιαζαν με φίδια και είχαν κεφάλια που με αυτά εξόντωναν.
Υπάρχει εδώ παρούσα μια πολύ μικρή ομοιότητα με ότι αποτελεί από το 1940 το σύγχρονο ιππικό και δηλαδή τα σημερινά άρματα μάχης (στην στρατιωτική τέχνη αποτελούν το σύγχρονο ιππικό), αν σκεφτούμε ότι από το «στόμα» των αρμάτων βγαίνει φωτιά, καπνός και θειάφι κι έχουν κι ατσάλινους θώρακες. Βέβαια μπορεί στο μέλλον να ανακαλυφθούν πιο φονικά όπλα που να μοιάζουν περισσότερο στην περιγραφή ή το νόημα να είναι και εντελώς αλληγορικό. Πάντως υποστηρίζεται η πρώτη περίπτωση, αυτή δηλαδή του πραγματικού πολέμου, λόγου του μεγάλου αριθμού θυμάτων (1/3 ανθρώπων). Λογικότατο αν σκεφτούμε ότι το ιππικό αυτό που θα φέρει αυτόν τον θάνατο θα αριθμεί 200.000.000 στελέχη. Παγκόσμιος Πόλεμος ίσως; ας μην ξεχνάμε ότι στον Β'Π.Π. πέθαναν τόσοι, όσοι είχαν πεθάνει σε όλους τους άλλους προηγούμενους πολέμους από την αρχή της ανθρωπότητας!
Θ'20 και οι υπόλοιποι που δεν πέθαναν από αυτές τις πληγές δεν μετάνιωσαν για τις πράξεις τους και προσκυνούσαν τα δαιμόνια τα είδωλα τα χρυσά, τα ασημένια, τα χάλκινα και τα λίθινα και τα ξύλινα. Και δεν μετάνιωσαν για τους φόνους ούτε για την πορνεία τους ούτε για τα κλεψίματά τους.
Τι είναι αυτό που κάνει να ξεχωρίζει τους πιστούς από τους άπιστους. Σίγουρα το ότι οι πιστοί ζητάνε πάντα άφεση αμαρτιών. Οι άπιστοι αδιαφορούν παντελώς για τις αμαρτίες τους.
ΟΙ ΕΠΤΑ ΒΡΟΝΤΕΣ
Ι'3 σε αυτό το σημείο ο Ιωάννης άκουσε 7 βροντές (οι οποίες ήταν και αυτές προφητικά σημάδια σαν τις 7 φιάλες, 7 σφραγίδες και τις 7 σάλπιγγες) αλλά διατάχθηκε από τον Θεό να μην τα γράψει διότι δεν είναι χρήσιμο να παρουσιασθούν πριν την ώρα τους.
ΤΟ ΠΑΤΗΜΑ ΤΗΣ ΑΓΙΑ ΠΟΛΗΣ
Ιʼ1 εδώ ο Ιωάννης θα μάθει ότι η ʼγια πόλη θα πατηθεί για 42 μήνες (3 1/2 χρόνια).
Η ʼγια πόλη πιθανότατα να είναι η Ιερουσαλήμ όπως έχει πει κι ο ίδιος ο Χριστός κι η οποία τις τελευταίες μέρες να είναι κρατούμενη από εχθρούς του Χριστιανισμού. Πιθανότατα από τον ίδιο τον αντίχριστο.
ΟΙ ΔΥΟ ΜΑΡΤΥΡΕΣ
ΙΑ'3-6και εκείνες τις μέρες που θα πατηθεί η ʼγια πόλη θα δώσει ο Χριστός την δύναμη σε δύο προφήτες να προφητεύουν για 1260 μέρες (3 1/2 χρόνια). Αυτοί θα φοράνε σάκους για ρούχα. Θα έχουν πολύ μεγάλη δύναμη και όποιος τους αδικεί θα πεθαίνει. Δεν θα μπορεί κανένας εχθρός τους να τους πειράξει. Θα ΄χουν τέτοια δύναμη ώστε θα μπορούν να κλείνουν τον ουρανό και να μην βρέχει , θα μετατρέπουν τα νερά σε αίμα και θα μπορούν επίσης να δώσουν στην γη όποια πληγή αυτοί θέλουν, αν βέβαια το θελήσουν.
Πριν τις τελευταίες μέρες του κόσμου, όταν θα υπάρχει η παντοκρατορία του αντίχριστου, θα εμφανιστούν δύο προφήτες του Θεού. Θα είναι παντοδύναμοι και το περίεργο είναι ότι πολλοί θα τους μισήσουν όπως θα δούμε παρακάτω. Αυτοί θα γίνουν και μάρτυρες του Χριστού, αφού θα σκοτωθούν στο τέλος από το θηρίο-αντίχριστο, εφόσον δεν θα θελήσουν να προσκυνήσουν το δυνατό θηρίο. Ο Ιωάννης έχει αναφέρει ότι όποιος προσκυνά το θηρίο ή τον αριθμό του κινδυνεύει με άμεση εξόντωση.
ΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΩΝ ΔΥΟ ΜΑΡΤΥΡΩΝ, Η ΑΝΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥΣ ΚΑΙ Ο ΣΕΙΣΜΟΣ
ΙΑ΄7 και όταν τελειώσει η μαρτυρία τους, τότε θα τους κηρύξει τον πόλεμο το θηρίο που ανεβαίνει από την άβυσσο και θα τους νικήσει και θα τους σκοτώσει. Και τα πτώματά τους θα εκτεθούν άταφα στην πλατεία της μεγάλης πόλεως που ονομάζεται πνευματικά Σόδομα και Αίγυπτος και που ο Κύριος τους σταυρώθηκε. ΙΑ'9 και βλέποντας οι λαοί της γης τα πτώματα των προφητών, που θα μείνουν άταφα για 3 1/2 μέρες , θα χαρούν και θα χαρίζουν δώρα μεταξύ τους γιατί θα πιστέψουν ότι οι δυο Προφήτες βασάνιζαν τους ανθρώπους της γης.ΙΑ'11 και μετά από 3 1/2 μέρες θα εισέλθει μέσα τους πνεύμα ʼγιο από τον Θεό και θα σηκωθούν και θα κυριεύσει ο τρόμος αυτούς που θα τους δουν.ΙΑ'12 και θα ανεβούν στον Ουρανό μέσα σε ένα σύννεφο και θα τους δουν οι εχθροί τους. ΙΑ' 13 Και εκείνη την ημέρα θα γίνει μεγάλος σεισμός και θα καταστραφεί το 1/10 της πόλης και θα πεθάνουν 7000 άνθρωποι και οι υπόλοιποι θα φοβηθούν και θα δοξάσουν το όνομα του Θεού.
Δεν χρειάζεται εξήγηση εδώ, καθώς όλα μπορούν να αντιμετωπιστούν και κυριολεκτικά.
7ο σάλπισμα «ΕΓΙΝΕ Η ΒΑΣΙΛΕΙΑ»
IA'15 και όταν σάλπισε και ο έβδομος άγγελος ακούστηκαν πολλές φωνές στον Ουρανό που έλεγαν "έγινε η βασιλεία του κόσμου του Κύριου ημών Ιησού Χριστού και θα βασιλεύσει εις τους αιώνες των αιώνων".
Αναφορά στο τελευταίο στάδιο του κόσμου, που είναι η νίκη του Χριστού και των χριστιανών και η βασιλεία Του μέχρι το τέλος των αιώνων ( έλλειψη χρόνου).

Τετάρτη 29 Ιανουαρίου 2014

«Καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχεις, ἀλλὰ νὰ ζεῖς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα»

«Καλὸ εἶναι νὰ ὑπάρχεις, ἀλλὰ νὰ ζεῖς εἶναι ἄλλο πρᾶγμα»
ΠΗΓΗ:  Τρελο-γιάννης

Φώτη Κόντογλου
Οι άνθρωποι καταντήσανε σαν άδεια κανάτια, και προσπαθούν να γεμίσουν τον εαυτό τους, ρίχνοντας μέσα ένα σωρό σκουπίδια, εκθέσεις με τερατουργήματα, μπάλλες, ομιλίες και αερολογίες, καλλιστεία, που μετριέται η εμορφιά με τη μεζούρα, ηλίθιους καρνάβαλους, συλλόγους λογής-λογής με γεύματα και με σοβαρές συζητήσεις για τον ίσκιο του γαϊδάρου, συνδέσμους αφιερωμένους στους αποθεωμένους άνδρας της Ευρώπης κι ένα σωρό αλλά τέτοια.
Αυτή, με μια ματιά, είναι η εικόνα της ανθρωπότητας σήμερα, που να μην αβασκαθή!
Που να βρει κανένας καταφύγιο; …
-Δόξα στον Θεό, που υπάρχει ακόμα κάποιο καταφύγιο για μας που δεν είμαστε σε θέση να νοιώσουμε «το μεγαλείο της εποχής μας».
Δόξα στον Θεό που υπάρχουν ακόμα κάποιοι τόποι που δεν τους εξήρανε αυτή η φυλλοξήρα που λέγεται σύγχρονος πολιτισμός.
«Καλό είναι να υπάρχεις, αλλά να ζεις είναι άλλο πράγμα»


Περί Μετανοίας
Θυμήσου τὸν Θεὸ ὅτι εἶναι παρὼν καὶ σὲ προσέχει, καὶ ὅ,τι ἔχεις στὴν καρδιά σου, εἶναι φανερὸ μπροστά Του. Πὲς λοιπὸν στὴν ψυχήν σου. Ἂν φοβᾶσαι ὅμοιούς σου ἀνθρώπους ἁμαρτωλοὺς νὰ μὴ δοῦν τὶς ἁμαρτίες σου, πόσον μᾶλλον τὸν Θεὸ ποὺ τὰ βλέπει ὅλα; Καὶ ἀπὸ αὐτὸ φανερώνεται ὁ φόβος τοῦ Θεοῦ στὴν ψυχήν σου.
Καὶ ἂν μείνεις μαζί του μένεις ἀκίνητος ὡς πρὸς τὰ πάθη, ὅπως εἶναι γραμμένο «ὅσοι στηρίζονται στὸν Κύριον εἶναι σὰν τὸ Ὄρος Σιών, δὲν θὰ σαλευθεῖ στὸν αἰῶνα ὅποιος κατοικεῖ στὴν Ἱερουσαλήμ.» Καὶ σὲ κάθε πρᾶγμα ποὺ κάνεις, νὰ πιστεύεις ὅτι ὁ Θεὸς βλέπει κάθε σκέψη σου, καὶ δὲν θὰ ἁμαρτήσεις ποτέ. Σ᾿ Αὐτὸν ἀνήκει ἡ δόξα στοὺς αἰῶνες. Ἀμήν.

Ακολουθεί η ενότητα «Χρήσιμες Παρατηρήσεις»


Ακολουθεί η ενότητα «Χρήσιμες Παρατηρήσεις» 
για περαιτέρω διευκρινήσεις.

Χρήσιμες Παρατηρήσεις

Επειδή ο κος Τομαράς στην ανταπάντησή του, ξέφυγε από το συγκεκριμένο θέμα που εξετάσαμε (την ειδική ιεροσύνη) και παρεκτράπηκε σε άλλα (όπως πχ τον χιλιασμό, τις εικόνες, κλπ) παρερμηνεύοντας Γραφές και Πατέρες κατά την συνήθη τακτική των αιρετικών, θεωρήσαμε χρήσιμο να δώσουμε κάποιες  απαντήσεις. Αν αναιρούσαμε παράγραφο- παράγραφο όλη την ανταπάντησή του, θα χρειάζονταν να γράψουμε βιβλία ολόκληρα.

1. Περί του έργου και των θέσεων των εκκλησιαστικών συγγραφέων και πότε αυτό γίνεται Παράδοση και φρόνημα της Εκκλησίας.

Ο κος Τομαράς, απορρίπτοντας όλες τις μαρτυρίες- ντοκουμέντα από αρχαία συγγράμματα που μιλάνε καθαρά για μεταβολή, μόνο και μόνο επειδή διαφωνούν με την αιρετική του πίστη, προβάλει την άποψη του Κλήμη Αλεξανδρείας ως δήθεν θέση της αρχαίας Εκκλησίας. Και εδώ χρειάζεται να του εξηγήσουμε βασικά πράγματα που αγνοεί.    

Πρέπει να δούμε τα εξής:

α) την διαφορά εκκλησιαστικού συγγραφέα από Πατέρα και Διδάσκαλο της Εκκλησίας,
β) ποιες είναι οι προϋποθέσεις ορθοδοξίας μιας πατερικής θέσης,
και
γ) αν η θεοπνευστία σημαίνει «αλάθητο».

Για την Ορθόδοξη εκκλησία, οι εκκλησιαστικοί που έγραψαν είναι μεν εκκλησιαστικοί συγγραφείς, δεν είναι όμως όλοι οι εκκλησιαστικοί συγγραφείς Πατέρες και Διδάσκαλοι. Δεν αντιπροσωπεύει καθετί που είπαν ή έγραψαν οπωσδήποτε την ορθοδοξία. Διότι Ορθοδοξία είναι η σταθερή πίστη της Εκκλησίας διαχρονικά. 

«Πατήρ και Διδάσκαλος είναι ο φορέας της Παραδόσεως της Εκκλησίας, που με το φωτισμό του αγ. Πνεύματος εκφράζει ευρύτερη εμπειρία της αλήθειας με σκοπό την αντιμετώπιση κάποιας κρίσεως εις την Εκκλησία. Από τον περιγραφικό αυτό «ορισμό» διαφαίνονται τα θεμελιώδη χαρακτηριστικά του Πατρός και Διδασκάλου, τα οποία είναι: α)Η ενσάρκωση θεολογικά της Παραδόσεως και του ήθους της Εκκλησίας. β) Ο κατ’ εξοχήν φωτισμός του αγίου Πνεύματος για την έκφραση θεολογικά αυξημένης και ευρύτερης εμπειρίας της αυτής πάντοτε αλήθειας, που έχει δηλωθεί στην Παράδοση (Γραφή και προγενέστερη κυρωμένη πατερική θεολογία). γ) Η αποφασιστική συμβολή- με την έκφραση της θείας αυτής εμπειρίας- στην υπέρβαση θεολογικής κρίσεως που συγκλονίζει σε συγκεκριμένη εποχή την Εκκλησία, διότι αφορά στην αλήθεια και άρα και στη σωτηρία. Όσοι Πατέρες ή συγγραφείς δε συγκεντρώνουν και τα τρία χαρακτηριστικά είναι φυσικά Πατέρες της Εκκλησίας ή συγγραφείς εκκλησιαστικοί, αλλά δεν είναι Πατέρες και Διδάσκαλοι» (Πατρολογία Στ. Παπαδόπουλου, Ά τόμος, σελ. 78).

Για τις προϋποθέσεις ορθοδοξίας μιας πατερικής θέσης, αναφέρει ο καθηγητής: «Προϋποθέσεις ορθοδοξίας και αποδοχής μιας πατερικής θεολογικής θέσεως είναι δύο: α) η παραδοσιακότης της θέσεως, το σύμφωνο δηλαδή αυτής προς την Παράδοση και το ήθος της Εκκλησίας, και β) η προέλευσή αυτής από φωτισμό του Πνεύματος» (ίδιο έργο, σελ. 68).

Θεοπνευστία δεν σημαίνει απαραίτητα και «αλάθητο». Μάλιστα το ότι οι Πατέρες έκαναν και λάθη (τα οποία ουδέποτε αποτέλεσαν Παράδοση και φρόνημα της Εκκλησίας) –τα οποία μας είναι γνωστά ως εκ τούτου- είναι πατερική διδασκαλία (Μ. Φώτιος). 
Γράφει ο καθηγητής: «Στο σημείο τούτο πρέπει να εξετάσωμε και το πρόβλημα της μερικής ή γενικής αποδοχής της διδασκαλίας ενός Πατρός και Διδασκάλου. Αποδίδουμε ορθοδοξία και κύρος σε ολόκληρο το έργο ενός Πατρός, σε όλες τις γνώμες του; Κάθε τι που γράφει ένας Πατήρ ανήκει οπωσδήποτε στην Παράδοση της Εκκλησίας; Σφάλλουν οι Πατέρες και πως διαπιστώνεται το σφάλμα τους; Το πλέγμα τούτο προβλημάτων γίνεται ακόμη οξύτερο, επειδή στην Εκκλησία οι Πατέρες συνεχίζουν το έργο των Αποστόλων με φωτισμό του Πνεύματος. Τούτο μάλιστα έχει σαν αποτέλεσμα τη σύγκριση του λειτουργήματος των Αποστόλων προς το λειτούργημα των Πατέρων, των οποίων το έργο κατά κανόνα δεν κατανοείται στο αληθινό του βάθος. Αρχίζομε από δύο εύκολες διαπιστώσεις που αποτελούν είδος ορόσημων, εντός των οποίων κινείται η πατερική θεολογική προσφορά. 

Α) Οι Πατέρες θεολόγησαν με το φωτισμό του Πνεύματος και τα επιστημονικά εφόδια. 


Β) Οι Πατέρες έσφαλαν σε ορισμένες περιπτώσεις. Το γεγονός του φωτισμού φαίνεται από το ότι διδασκαλίες τους υιοθετήθηκαν, επειδή θεωρήθηκαν σύμφωνες και ομόλογες προς την Γραφή, κυρώθηκαν από Οικουμενικές Συνόδους κι έγιναν Παράδοση της Εκκλησίας. Παράδοση δε και φρόνημα στην Εκκλησία γίνεται μόνον ότι αποτελεί γνήσια φανέρωση της θείας αλήθειας. Το γεγονός του σφάλματος των Πατέρων φαίνεται από το ότι οι διδασκαλίες τους δεν υιοθετήθηκαν από την Εκκλησία, λησμονήθηκαν, παραμερίστηκαν, απορρίφθηκαν. Παράδειγμα οι χιλιαστικές αντιλήψεις του Ειρηναίου, όσα είπε για ταυτότητα στο Θεό ουσίας και υποστάσεως ο Μ. Αθανάσιος ή και η αντίληψη περί αποκαταστάσεως των πάντων του Γρηγορίου Νύσσης και πλήθος άλλων περιπτώσεων μικρής ή μεγάλης σημασίας. Η απόλυτα ρεαλιστική αυτή θεώρηση του προσώπου του Πατρός, που και φωτίζεται στο έργο του από το άγιο Πνεύμα και δύναται να σφάλλει στην άσκηση του έργου του, δεν είναι μεταγενέστερη ερμηνεία ή θεωρία, αλλά βέβαιη συνείδηση της Εκκλησίας. Τη συνείδηση αυτή μάλιστα εκφράζει κι εξηγεί ένας Πατήρ και Διδάσκαλος, ο ιερός Φώτιος (+ 891)» (ίδιο έργο, σελ. 44-45).

Τα συμπεράσματα, βάση των οποίων θα απαντήσουμε στον κο Τομαρά:
Δεν είναι Πατέρας και Διδάσκαλος της Εκκλησίας οποιοσδήποτε άφησε πίσω του συγγραφικό έργο. Οι θέσεις που εκφράζονται στα διάφορα έργα, δεν σημαίνει ότι είναι ταυτόχρονα Παράδοση και Διδασκαλία της Εκκλησίας. Και τέλος, άλλο πράγμα είναι η θεοπνευστία και άλλο το «αλάθητο» (μήπως, για παράδειγμα, ο Δαβίδ, παύει να είναι θεόπνευστος επειδή μιλάει για «στύλους της γης»);

Περνώντας στον Κλήμη Αλεξανδρείας και ανατρέχοντας ξανά στον Παπαδόπουλο και στην πατρολογία του, διαβάζουμε: «…δεν ήταν και θεολόγος που εκπροσωπούσε το γνήσιο φρόνημα και την παράδοση της Εκκλησίας. Ένεκα τούτου η δημιουργία του Κλήμεντα δεν είναι συνέχιση της υπαρχούσης οικοδομής, όπως συμβαίνει με τους γνήσιους εκκλησιαστικούς άνδρες…» (Πατρολογία Στ. Παπαδόπουλου, Α’ τόμος, σελ. 338).

«Από τον Κλήμεντα η αλληγορική μέθοδος υιοθετείται απόλυτα, συστηματοποιείται και εισέρχεται στην θεολογία, η οποία μέχρι τότε γνώριζε κυρίως μόνο την τυπολογική. Η αλληγορία ανοίγει την πόρτα στην αυθαιρεσία και την κακοδοξία, η τυπολογία στην υπογράμμιση της ιστορικότητος των καινοδιαθηκικών γεγονότων. Η Εκκλησία γενικά θα χρησιμοποιεί  με φειδώ και προσοχή την πρώτη και θα καλλιεργεί την δεύτερη. Αν συγκρίνει κανείς την θεολογία της ανακεφαλαιώσεως του Ειρηναίου και την παραπάνω τοποθέτηση του Κλήμεντα, θα διαπιστώσει πόσο από τον δεύτερο λείπει ο ευχαριστιακός ρεαλισμός και πόσο βαθειά είναι ακόμη εμποτισμένος από τα ιδεώδη του γνωστικισμού και τις ηθικές αντιλήψεις των φιλοσόφων. Έτσι μπορούμε να ειπώμεν ότι ο Κλήμης είναι ικανός θεολόγος και δημιούργησε νέα χριστιανική σχολή, αλλά το έργο του ανήκει στο περιθώριο της Εκκλησίας. Έτσι εξηγείται γιατί η Εκκλησία όχι μόνο δεν τον τίμησε ως άγιο, αλλά και τον λησμόνησε σχεδόν: Ήθελε να λησμονήσει τη φιλοσοφική του θεολογία. Ο ιερός Φώτιος εκφράζει ασφαλώς το αίσθημα της Εκκλησίας, όταν του αποδίδει παρεκκλίσεις και κακοδοξίες, όπως ότι αρνείται τη σάρκωση του Λόγου κα».
(Α’ τόμος πατρολογίας, σελ. 339- 340).

Ρωτάτε, λοιπόν, κε Τομαρά: «έχουμε και τον Κλήμη Αλεξανδρείας ο οποίος ξεκάθαρα λέει ότι καμία τελετουργική θυσία δεν προσφέρουν οι Χριστιανοί».

Σας απαντώ, ότι ο Κλήμης Αλεξανδρείας εκφράζεται έτσι διότι χρησιμοποιεί στο υπό εξέταση θέμα, την αλληγορία. Κάτι που κανένας δεν έκανε ούτε συνέχισε, διότι διαφωνούσε με αυτό που πίστευε (και πιστεύει) η Εκκλησία. Το ότι είχε εσφαλμένη διδασκαλία, δεν σημαίνει ότι εξέφραζε και την πίστη της Εκκλησίας, ειδικά όταν έχουμε μαρτυρίες για το αντίθετο.

Αναφέρει ο Στ. Παπαδόπουλος (ο οποίος εξετάζει το σύνολο του έργου του Κλήμη Αλεξανδρείας, και όχι απλά μεμονωμένα χωρία ενός μόνο από τα συγγράμματά του, όπως εσείς)· «[…] δε σημαίνει ότι ο Κλήμης αγνοούσε την πράξη της Ευχαριστίας […] Εξηγεί μόνο την όλη θεολογική του δομή και την τάση του να δημιουργήσει πνευματική Εκκλησία και Ευχαριστία, διότι η ιστορική ήταν για τους πιστούς και όχι για τους γνωστικούς χριστιανούς […]» (ίδιο έργο, σελ. 339-340).

Ρωτάτε: «Μα είναι δυνατόν κ.Μπαφίτη αυτός ο άνθρωπος που έζησε περίπου το 150 με 215 μ.Χ. να γράφει έτσι και να θεωρεί υποτίθεται ότι οι Χριστιανοί τελούν κάποια θυσία κατά την ΘΕ;;;;;; Γιατί δεν το διαψεύδουν σχετικά άλλοι;»

Σας απαντώ ότι είναι δυνατόν διότι ακολουθεί την αλληγορική μέθοδο ερμηνείας και εμπνέεται από απόκρυφη παράδοση, έχοντας φυσικά κακοδοξία στο θέμα της Θείας Ευχαριστίας (όπως και εσείς). «Η απόκρυφη παράδοση του Κλήμεντα, την οποία ο ίδιος χαρακτηρίζει «γνωστική» (Στρωμ. Α’ 1), είναι διαφορετική, ανώτερη από αυτήν που κατέχει η Εκκλησία και απευθύνεται μόνο στους εκλεκτούς» (ίδιο έργο σελ. 338). Φυσικά και τον διαψεύδουν και δεν τον ακολουθούν εδώ. Για παράδειγμα, ο Ιουστίνος ο Μάρτυρας αναφέρει το αντίθετο, και μάλιστα ότι είναι διδασκαλία της Εκκλησίας.

«Και η τροφή αύτη καλείται παρ’ υμίν ευχαριστίαν …ου γαρ ως κοινόν άρτον, ουδέ ως κοινόν πόμα ταύτα λαμβάνομεν…αλλ’ ον τρόπον δια λόγου Θεού σαρκοποιηθείς Ιησούς Χριστός, ο σωτήρ ημών και σάρκα και αίμα υπέρ σωτηρίας ημών έσχεν, ούτως και την δι’ ευχής λόγου του παρ’ αυτού ευχαριστηθείσαν τροφήν, εξ ης αίμα και σάρκες κατά μεταβολήν τρέφονται ημών, εκείνου του σαρκοποιηθέντος Ιησού και σάρκα και αίμα εδιδάχθημεν είναι» [Α' Απολογία Ιουστίνου, 66]».

Ρωτάτε: «Εδώ όμως, το ερώτημα που προκύπτει για σας είναι, άραγε αυτός, κατ’ εσάς, ήταν αιρετικός (που να μπούμε σε άλλα πιστεύω του), άνηκε στην Εκκλησία Του Χριστού, ή όχι; Μα διαφωνούσε σε μεγάλα θέματα (π.χ. περί ΘΕ [όπως είδαμε], άφεση αμαρτιών από ιερέα, Χριστολογικό ζήτημα) με την «Ορθοδοξία».

Σας απαντάω λοιπόν, ότι ο Κλήμης Αλεξανδρείας είχε μερικές λανθασμένες θέσεις (όπως αυτήν που εξετάζουμε), όχι κατ εμέ μόνο, αλλά πολύ περισσότερο κατά την Παράδοση της Εκκλησίας. Για αυτό και κανένας δεν τον ακολούθησε σε αυτό. Το ότι ανήκε στην Εκκλησία του Χριστού, αυτό δεν σημαίνει ότι είχε και το αλάθητο. Δεν έχουμε Παπισμό, κε Τομαρά, αλλά Ορθοδοξία. Και στην Ορθοδοξία αλάθητη θεωρούμε μόνο την Εκκλησία ως Σώμα Χριστού, και όχι το κάθε μέλος της μεμονωμένα.

Λέτε: «Θυμίζω δε ότι η «Ορθοδοξία» τον θεωρεί μεγάλο πατέρα και άγιο…! Άλλος ένας σφετερισμός θεωρώ».

Σοβαρά; Πότε τον γιορτάζουμε, κε Τομαρά; Εγώ δεν το βρήκα. Μήπως μπορείτε να βοηθήσετε; «…η Εκκλησία όχι μόνο δεν τον τίμησε ως άγιο, αλλά και τον λησμόνησε σχεδόν…» (ίδιο έργο σελ. 340). Για ποιόν σφετερισμό μιλάτε αλήθεια;

2. Είναι αλήθεια ότι οι επιστολές του αγίου Ιγνατίου είναι καταπέλτης κατά των προτεσταντικών αιρέσεων, και για αυτό το λόγο προσπαθούν να πλήξουν την αξιοπιστία τους.

Στην εισαγωγή του βιβλίου «Αποστολικοί Πατέρες» του διδάκτορα Θεολογίας Ν. Νικολαϊδη, με υπότιτλο «Γραμματολογική και Θεολογική Προσέγγιση» στη σελίδα 15, έχει την υποσημείωση 9 που λέει: «Είναι γνωστός ο πόλεμος, ιδιαίτερα αρκετών Προτεσταντών, κατά των Επιστολών του Ιγνατίου. Και τούτο, γιατί αυτές διασώζουν και κατοχυρώνουν την πράξη της αρχαίας Εκκλησίας, όσο αφορά στο μυστήριο της Ιερωσύνης και μάλιστα στο θεσμό του επισκόπου».

Για αυτό το λόγο, ο κος Τομαράς, αντιγράφει από τον γνωστό κενωτικό Ευαγγελικό κο Σπ. Φίλο.

Εμείς, ξαναθυμίζουμε κάποια πραγματάκια που διαφεύγουν και από τους δύο παραπάνω κυρίους.

Αναφέρει ο Στ. Παπαδόπουλος· «[…]επί δύο αιώνες συζητήθηκε η γνησιότης των επιστολών με αποτέλεσμα να γίνεται σήμερα από όλους δεκτή η προέλευσή τους από τον Ιγνάτιο». (Πατρολογία Στ. Παπαδόπουλου, Α’ τόμος, σελ. 179).

Ο διδάκτορας θεολογίας, Π. Παπαευαγγέλου, αναφέρει· «Οι επιστολές που συνολικά έστειλε ο Ιγνάτιος από την Σμύρνη και την Τροία είναι επτά. Προς Εφεσίους, προς Μαγνησείς, προς Τραλλιανούς, προς Ρωμαίους, προς Φιλαδελφείς, προς Σμυρναίους και προς Πολύκαρπον. Οι επιστολές του αυτές διασώθηκαν μέχρι σήμερα στα ελληνικά σε δύο εκδόσεις, μία σύντομη και μια εκτενέστερη. Η γνώμη που επικρατεί σήμερα μεταξύ των ειδικών είναι ότι από τις δύο μορφές των επτά επιστολών του Ιγνατίου, γνήσιες είναι οι επιστολές της σύντομης μορφής, ενώ οι άλλες της εκτενέστερης μορφής είναι νόθες». (Από την εισαγωγή στις επιστολές του Ιγνατίου, ”Αποστολικοί Πατέρες, Άπαντα τα έργα», σελ. 10).

Ο πατρολόγος Π. Χρήστου, αναφέρει· «Η εκτύπωσις των εις τας συλλογάς ταύτας περιεχομένων επιστολών, αρξαμένη δια της εκτενούς παραλλαγής, λατινιστί το 1489 και ελληνιστί το 1555, προεκάλεσε διχασμό των κριτικών, οφειλόμενον αρχικώς και εις τας αντιθέσεις μεταξύ Ρωμαιοκαθολικών και Προτεσταντών ως προς την αρχαιότητα του θεσμού του επισκόπου. Δια των εργασιών των Zahn, Funk, Lightfool, και Harnack κατά τα τέλη του παρελθόντος αιώνος, ακολουθησάντων την γραμμήν την οποίαν είχε δείξει δύο αιώνας ενωρίτερον ο Pearson, κατωχυρώθη η γνησιότης των επτά σύντομων επιστολών» (Πατρολογία Χρήστου, Β’τόμος, σελ. 415).

Οι επιστολές του αγίου Ιγνατίου μπορεί να νοθεύτηκαν από τον νεό-αρειανό Ιουλιανό τον 4ο αιώνα, (που δεν ήταν ορθόδοξος φυσικά), αλλά σήμερα η επιστήμη έχει ξεχωρίσει τις γνήσιες από τις νοθευμένες. Ανάμεσα στους καθηγητές που παραδέχτηκαν την γνησιότητα των επιστολών της σύντομης μορφής (από όπου και παραθέτουμε), είναι και Προτεστάντες όπως ο Harnack που αναφέρει ο πατρολόγος Π. Χρήστου.

Το ότι δεν σώζονται άλλα έργα του Ιγνατίου, δεν σημαίνει ότι τα έργα της σύντομης μορφής είναι νοθευμένα. Με την ίδια λογική, και οι επιστολές του απ Παύλου είναι «νοθευμένες» διότι δεν μας σώζονται περισσότερες. 14 επιστολές σε περίπου 30 χρόνια διακονίας; Άρα είναι νόθες! Ωραία Προτεσταντική λογική! Ούτε βέβαια, το ότι δεν έστειλε επιστολή στην Εκκλησία του στην Αντιόχεια, δείχνει νοθεία στις επιστολές του! Πολύ απλά, ο άγιος έβλεπε προσωπικά τους εκεί αδελφούς πριν πάρει το δρόμο για το μαρτύριο, από εκεί ξεκίνησε, τους είχε ήδη αφήσει την παρακαταθήκη και δεν είχαν ανάγκη να τους γράψει. Ο επίσκοπος Ιάκωβος, επειδή δεν έγραψε επιστολή που να απευθύνεται στα Ιεροσόλυμα όπου ήταν Επίσκοπος, σημαίνει ότι η καθολική επιστολή που υπάρχει στην Καινή Διαθήκη είναι «νοθευμένη»;  Εξίσου ψεύτικος είναι ο ισχυρισμός ότι δήθεν ο ιστορικός Ευσέβιος γνώριζε μόνο την επιστολή προς Σμυρναίους. Ο Ευσέβιος παραθέτει και από την προς Ρωμαίους. Αναφορικά με τον ιστορικό Philip Schaff,  μπορεί να μην τις δέχεται, αλλά ο ίδιος  στο «Introductory Note To The Epistle Of Ignatius To The Ephesians», αναφέρει ότι από τις υπόλοιπες 7 επιστολές, οι καθηγητές θεωρούν γνήσιες αυτές της συντομότερης μορφής«It is plain that one or other of these exhibits a corrupt text, and scholars have for the most part agreed to accept the shorter form as representing the genuine letters
of Ignatius»

Μεγάλο αγκάθι ο άγιος Ιγνάτιος στις πλευρές των αιρετικών.

3. Για τον Χρυσόστομο και το «λουτρώ».

Ο ιερός Χρυσόστομος αναφέρει: «Ούτω και συ γίνη βασιλεύς και ιερεύς και προφήτης εν τω λουτρώ·  Βασιλεύς μεν πάσας χαμαί ρίψας τας πονηράς πράξεις, και τα αμαρτήματα κατασφάξας ∙ ιερεύς δε, εαυτόν προσενεγκών τω Θεώ, και καταθύσας το σώμα, και σφαγείς και αυτός. ει γαρ συναπεθάνομεν αυτώ, φησί, και συζήσομεν αυτώ».

Ο κος Τομαράς μας μέμφεται διότι δεν παραθέσαμε την συνέχεια του χωρίου. Ακόμα και η συνέχεια του χωρίου, που αντιγράφει ο κος Τομαράς, δεν αλλάζει κάτι στην φράση που γράψαμε αρχικά «Ούτω και συ γίνη βασιλεύς και ιερεύς και προφήτης εν τω λουτρώ». Το χωρίο είναι ξεκάθαρο από μόνο του. Ο πιστός, ενδυόμενος συνεχώς τον Χριστό κατά το βάπτισμα στο νερό, μετέχει στα πνευματικά αξιώματά Του, γίνεται δηλαδή βασιλιάς, ιερεύς, και προφήτης. Είναι σαφέστατο, ‘’ΕΝ ΤΩ ΛΟΥΤΡΩ’’. Όχι πριν από αυτό.  Δηλαδή, η μετάνοια, το να πολεμάς τις αμαρτίες και τα πάθη κλπ, δεν μπορούν να σε κάνουν να μετέχεις του Χριστού, εάν δεν προηγηθεί το βάπτισμα στο νερό.

Αυτό βέβαια, δεν γίνεται «μαγικά». Ούτε γράψαμε ποτέ τέτοιο πράγμα. Για αυτό και συνεχίζει ο ιερός Χρυσόστομος αναφερόμενος στην καταπολέμηση των αμαρτιών, θυσία του εαυτού μας κλπ, ως απαραίτητες προϋποθέσεις για να παραμείνουν αυτά τα πνευματικά αξιώματα του Χριστού ενεργά στον πιστό. Για αυτό, και ο απ Παύλος δεν γράφει αυτό που λανθασμένα μεταφράζει ο Βάμβας «όσοι εβαπτίσθητε εις Χριστόν, Χριστόν ενεδύθητε», αλλά αυτό που λέει το κείμενο: «οσοι γαρ εις Χριστον εβαπτισθητε Χριστον ενεδυσασθε». Σε χρόνο διαρκή. Ενώ το βάπτισμα γίνεται μια φορά, συνεχώς ενδυόμαστε τον Χριστό. Σε αυτήν την συνέχεια αναφέρεται και ο ιερός πατήρ.

Δεν τα θέτει αυτά ως προϋποθέσεις για την μετοχή του πιστού στα αξιώματα αυτά του Χριστού, γιατί αυτά τα αποκτά δωρεάν ΕΝ ΤΩ ΛΟΥΤΡΩ. Αυτά τίθενται ως προϋποθέσεις για να παραμείνουν ενεργά στον πιστό. Γιατί το λέμε αυτό; Επειδή, ο ιερός Χρυσόστομος στα έργα του ομιλεί και για το νηπιακό βάπτισμα. Το βάπτισμα όμως είναι ένα (είτε εάν κάποιον βαπτίσουν ενήλικα είτε νήπιο), με τις ίδιες δωρεές εις αμφοτέρους.

Στις Κατηχήσεις του, ο ιερός πατέρας, αναφέρει:
«Αν και βέβαια πολλοί νομίζουν ότι η δωρεά παρέχει μόνο άφεση αμαρτημάτων, εμείς όμως απαριθμήσαμε δέκα τιμές. Γι’ αυτό βέβαια και βαπτίζομε τα παιδιά αν και δεν έχουν αμαρτίες, για να προστεθεί σ’ αυτά αγιασμός, δικαιοσύνη, υιοθεσία, κληρονομιά, αδελφότητα, το να είναι μέλη του Χριστού, το να γίνουν κατοικητήριο του Πνεύματος» 
[(Ε.Π.Ε 30.), «Ομιλίες Κατηχητικές-Ηθικές» σελ. 387.]

Μέλη του Χριστού και τα παιδιά, άρα και μέτοχα των αξιωμάτων Του, τα οποία οφείλουν να διατηρήσουν σε όλο τον επίγειο βίο τους καθώς θα μεγαλώνουν.

Η σημασία είναι στο «ΛΟΥΤΡΩ», επομένως. Και ο κος Τομαράς κάνει ολόκληρη ανάλυση, μη γνωρίζοντας ότι ο ιερός Χρυσόστομος (όπως και όλη η αρχαία Εκκλησία) αποδέχονταν το βάπτισμα των νηπίων, για να πει ότι το «Ούτω και συ γίνη βασιλεύς και ιερεύς και προφήτης εν τω λουτρώ», δεν γίνονται «εν τω λουτρώ».  

Παραθέτουμε σχετικούς συνδέσμους για το νηπιακό βάπτισμα από το εξαιρετικό φιλικό ιστολόγιο του «Αντιαιρετικού»:

Α. Περιγραφή των αιρετικών κακοδοξιών

Β. Απάντηση σε παρερμηνείες του 12ου Κανόνα Νεοκαισαρείας

Γ. Απάντηση σε παρερμηνείες του πδ΄ Κανόνα της Πενθέκτης

Δ. Ο Νηπιοβαπτισμός και η θεμελίωσή του μέσα από τις πηγαίες μαρτυρίες

Ε. Απάντηση σε παραχαράξεις της βυζαντινής εκκλησιαστικής Ιστορίας

ΣΤ. Ερμηνευτικές αναλύσεις Νόμων της Πολιτείας και Κανόνων της Εκκλησίας

Ζ. Το προπατορικό αμάρτημα και το βάπτισμα ως σφράγισμα σωτηρίας


4. Σχετικά με εκκλησιαστικούς συγγραφείς που παραθέτει ο κος Τομαράς και που είτε δέχονταν τον άρτο και τον οίνο ως σύμβολα του Σώματος και Αίματος του Χριστού, είτε παρερμηνείας αυτών από του κου Τομαρά.


Α. Ευσέβιος Καισαρείας.
Ο Ευσέβιος Καισαρείας, όπως φαίνεται από το απόσπασμα που παρέθεσε ο κος Τομαράς (το οποίο αντέγραψε από συζήτηση που είχα στο blog με κάποιον αναγνώστη στο οποίο είχα απαντήσει), λέει ότι ο άρτος και ο οίνος είναι σύμβολα. Όμως μπορούμε να δεχόμαστε την ερμηνεία ενός επισκόπου που ασπάζονταν τον αρειανισμό; Και ενώ μας άφησε την πολύτιμη Εκκλησιαστική ιστορία, εντούτοις παρουσιάζει προβληματική θεολογία και ερμηνευτική. Δεν θα πω δικά μου, αλλά θα παραθέσω από τον καθηγητή πατρολογίας Στ. Παπαδόπουλο. Σταχυολογώ τα παρακάτω, σε σχέση με την ερμηνευτική του:

«Διακρίθηκε για την πολυμέρεια των γνώσεών του και τη ρηχότητα της σκέψεώς του».

«…με τις θεολογικές και πολιτειακές του αντιλήψεις ενίσχυσε τον αρειανισμό…».

«Σε συζητήσεις που ήταν πέρα του θέματος της αρχαιότητας του χριστιανισμού, της ενότητας του Θεού και της καταφάσεως της Τριάδας, δεν μπορούσε να συμβάλει· φαίνεται μάλιστα ότι και τις υποτιμούσε».

«…όταν ο Άρειος από το 318 περίπου μίλησε κακόδοξα για την σχέση του Υιού προς τον Πατέρα, δεν μπόρεσε να θεολογήσει στο θέμα, αλλά υποστήριξε αμέσως τον Άρειο».

«Ο Ευσέβιος, εφόσον σαφώς αρνήθηκε την αιδιότητα και όχι μόνο την ομοουσιότητα του Υιού, έμεινε θεολογικά αυστηρός οπαδός του Αρείου και δεν υπήρξε όντως μετριοπαθής, όπως υποστηρίζεται».

«Η παρουσία του Ευσεβίου στους κόλπους της Εκκλησίας υπήρξε θετική και αρνητική. Προσέφερε ανεκτίμητες υπηρεσίες για την γνώση της ιστορίας της και την διαφύλαξη της Γραφής της, αλλά της δημιούργησε τεράστια προβλήματα με την κακοδοξία του και την διαμόρφωση του καισαροπαπισμού».

(Από τον Β' τόμο της πατρολογίας του Παπαδόπουλου, σελ. 121- 125).

Συνεπώς, από έναν επίσκοπο που είχε κακοδοξίες και υποβίβαζε τον Χριστό σε κτίσμα (σαν τους Ιεχωβίτες), δεν μπορεί να περιμένει κανείς ορθές ερμηνείες.

Β. Άγιος Μακάριος ο Αιγύπτιος.

Ο Ν. Σκρέττας εξηγεί·
«Από τον γ’ ήδη αιώνα, κατά την μαρτυρία της Καθολικής διδασκαλίας των Δώδεκα Αποστόλων και αγίων μαθητών του Σωτήρος ημών, τα προσφερόμενα δώρα ονομάζονται ‘’αντίτυπον του βασιλείου σώματος του Χριστού’’. Η ίδια διατύπωση περίπου επαναλαμβάνεται στην μετά τους λόγους της συστάσεως συνέχεια της ευχής της αναφοράς του Μ. Βασιλείου· «και προθέντες τα αντίτυπα του αγίου σώματος και αίματος του Χριστού σου, σου δεόμεθα…». Παράλληλες εκφράσεις ανιχνεύονται στον Ευστάθιο Αντιοχείας, τον Μακάριο Αιγύπτιο, τον Ευτύχιο Κων/πόλεως, τον Συμεών Θεσ/νίκης, τον Μάρκο τον Ευγενκό, τον Επιφάνιο Κύπρου. Ο όρος ‘’αντίτυπα’’ λοιπόν είναι εμφανώς δηλωτικός της συμβολικής σημασίας που προσλαμβάνουν τα τίμια δώρα προ του καθαγιασμού τους. […] Μετά λοιπόν τον δια του αγίου Πνεύματος καθαγιασμό τους, τα δώρα παύουν να είναι «αντίτυπα» και γίνονται ο ίδιος ο Χριστός…» («Η Θεία Ευχαριστία», σελ. 290- 292).

Αναφέρει ο Άγιος Μακάριος:

«…ούτε ανέβη αυτών επί την καρδίαν, ότι έσται βάπτισμα πυρός και Πνεύματος αγίου και ότι εν τη Εκκλησία προσφέρεται άρτος και οίνος αντίτυπον της σαρκός αυτού και του αίματος, και οι μεταλαμβάνοντες εκ του φαινομένου άρτου πνευματικώς την σάρκα του Κυρίου εσθίουσι…».

Μετάφραση: «…ούτε το είχαν φανταστεί ότι θα υπάρξει βάπτισμα πυρός και βάπτισμα Πνεύματος Αγίου, και ότι στην Εκκλησία θα προσφέρεται άρτος και οίνος, που αντιπροσωπεύουν το σώμα και το αίμα του Κυρίου, και ότι αυτοί που θα μεταλαβαίνουν από τον άρτο αυτό που φαίνεται, θα τρώνε πνευματικά το σώμα του Χριστού…». (Ομιλία ΚΖ, 17- έργα αγίου Μακαρίου, τόμος 7ος ).

Ορθώς ο άγιος Μακάριος ονομάζει τον προσφερόμενο άρτο και οίνο «αντίτυπα» του σώματος και του αίματος του Χριστού, διότι αναφέρεται στην προσφορά. Κατά την Ορθόδοξη πίστη, προσφέρουμε ως εκκλησία άρτο και οίνο δια των ειδικών ιερέων (που είναι τα χέρια της Εκκλησίας) στον Θεό, και ο Θεός αντικαταπέμπει την άκτιστη χάρη Του και μεταβάλλει τον προσφερόμενο άρτο σε σώμα Χριστού και τον προσφερόμενο οίνο σε αίμα Χριστού. Ο άγιος Μακάριος σε καμία περίπτωση δεν λέει ότι κοινωνούμε «δια της πίστεως», χωρίς να μετέχουμε πραγματικού σώματος και αίματος. Αυτό γίνεται φανερό από το ότι μιλάει για «του φαινομένου άρτου», για άρτο δηλαδή που φαίνεται ως άρτος. Αν τον θεωρούσε «σύμβολο» δεν θα έλεγε «του φαινομένου άρτου» αλλά σκέτο «του άρτου». Φαίνεται άρτος, αλλά δεν είναι άρτος. Ακριβώς όπως πιστεύουμε κατά την μεταβολή.

Το «πνευματικώς την σάρκα του Κυρίου εσθίουσι», δεν σημαίνει ότι τρώμε ψωμί και πίνουμε κρασί τα οποία θεωρούμε «δια της πίστεως» Σώμα και Αίμα Χριστού, αλλά επειδή πριν αναφέρθηκε στο Άγιο Πνεύμα και στα «παράδοξα πράγματα» («ούτε ανέβη αυτών επί την καρδίαν») που απολαμβάνουν οι Χριστιανοί στην Καινή Διαθήκη συνδέοντας την Θεία Ευχαριστία με το Άγιο Πνεύμα, αναφέρεται στην πνευματικότητα της Ευχαριστίας, που οφείλεται στο Άγιο Πνεύμα. Αυτό δεν σημαίνει ότι κοινωνούμε τον Χριστό «δια της πίστεως» και δια συμβόλων. Συνδέοντας όλα αυτά με το Άγιο Πνεύμα, υποδηλώνει το Μυστήριο. Αυτό είναι Μυστήριο. Άλλο φαίνεται, άλλο είναι. Με το «δια της πίστεως», βγάζετε έξω τον Θείο και Μυστηριακό χαρακτήρα της Ευχαριστίας, αφού στηρίζεστε στο πνεύμα το δικό σας και όχι στο Άγιο Πνεύμα. Δηλαδή, αν έρθει στην σύναξή σας κάποιος που δεν πιστεύει και τόσο πολύ ότι η Ευχαριστία είναι σώμα Χριστού (ούτε δια της πίστεως ούτε πραγματικό), κατά την θεωρία του «δια της πίστεως», κοινώνησε με τον Χριστό ή όχι; Δηλαδή, το αν τελικά κοινώνησε με τον Χριστό έχει ως βάση την πίστη του (ή την απιστία του); Εξαρτάται δηλαδή από την προσωπική του αποδοχή; Αντιθέτως, αν κάποιος κοινωνήσει στην Εκκλησία του Χριστού την Ορθόδοξη, είτε πιστεύει είτε δεν πιστεύει, έχει κοινωνήσει  με τον ίδιο τον Χριστό, και είτε του έρχεται ευλογία, νίψη ψυχής κλπ, είτε κατάκριση. Αυτό που συνέβαινε και στην αρχαία Κόρινθο που συνέρχονταν μεν, αλλά ορισμένοι δεν διέκριναν το Σώμα του Χριστού, κοινωνούσαν αναξίως, και αυτό είχε αντίκτυπο ακόμα και στα σώματά τους.

5. Για την περικοπή από την προς Κορινθίους του αγίου Κλήμη Ρώμης.

Είναι πολύ σημαντικό, προκειμένου να κατανοήσουμε το κείμενο, να δούμε τον λόγο για τον οποίο γράφεται η επιστολή αυτή προς την εκκλησία της Κορίνθου.

Ο καθηγητής Στ. Παπαδόπουλος, γράφει μεταξύ άλλων:
«Μερικοί «φιλόνικοι και ζηλωταί» προσπάθησαν να αντικαταστήσουν τους πρεσβυτέρους της Κορίνθου με άλλους […] Μερικοί Κορίνθιοι λοιπόν πρότειναν την αντικατάσταση των λειτουργών, νομίζοντας προφανώς ότι το λειτούργημά τους είναι κάτι που εξαρτάται μόνο από τη θέληση των μελών της Εκκλησίας […] Η απάντηση δε στο πρόβλημα δίδεται στο κεφάλαιο 44: τους λειτουργούς, που κατέστησαν οι Απόστολοι ή και οι διάδοχοι αυτών, δε μπορεί να τους αντικαταστήσει κανείς, διότι έλαβαν το λειτούργημά τους από τους Αποστόλους»
(Πατρολογία Στ. Παπαδόπουλου, Α’ τόμος, σελ. 161-162).

Ο καθηγητής Β. Φειδάς, αναφέρει «[…] ο Κλήμης συνδέει την έριδα στην Κόρινθο προς ένα ή δύο πρόσωπα. Πράγματι οι πιστοί της εκκλησίας της Κορίνθου αποδοκιμάζονται, επειδή «δι’ εν ή δύο πρόσωπα «στασίασαν» προς τους πρεσβυτέρους» και απομάκρυναν άδικα «ενίους» εξ αυτών από την τετιμημένη λειτουργία τους» (Εκκλησιαστική Ιστορία, σελ 86, Α’ τόμος).

Ο λόγος, λοιπόν, που τους γράφει είναι επειδή ανατρέπονταν η εκκλησιαστική τάξη.

Παραθέτουμε το απόσπασμα, το νόημα του οποίου διαστρέβλωσε ο κος Τομαράς κατά την συνήθη τακτική του.

«Προδήλων ουν ημίν όντων τούτων, και εγκεκυφότες εις τα βάθη της θείας γνώσεως, πάντα τάξει ποιείν οφείλομεν όσα ο δεσπότης επιτελείν εκέλευσεν κατά καιρούς τεταγμένους· Τας τε προσφοράς και λειτουργίας επιτελείσθαι, και ουκ εική ή ατάκτως εκέλευσεν γίνεσθαι, αλλ’ ορισμένοις καιροίς και ώραις. Που τε και δια τίνων επιτελείσθαι θέλει, αυτός ώρισεν τη υπερτάτω αυτού βουλήσει, ιν’ οσίως πάντα γινόμενα εν ευδοκήσει ευπρόσδεκτα ειη τω θελήματι αυτού. Οι ουν τοις προστεταγμένοις καιροίς ποιούντες τας προσφοράς αυτών ευπρόσδεκτοι τε και μακάριοι· τοις γαρ νομίμοις του δεσπότου ακολουθούντες ου διαμαρτάνουσιν. Τω γαρ αρχιερεί ίδιαι λειτουργίαι δεδομέναι εισί, και τοις ιερεύσιν ίδιος ο τόπος προστέτακται, και Λευίτες ίδιαι διακονίαι επίκεινται· ο λαϊκός άνθρωπος τοις λαϊκοίς προστάγμασιν δέδεται. Εκαστος ημών, αδελφοί, εν τω ιδίω τάγματι ευαρεστείτω θεώ εν αγαθή συνειδήσει υπάρχων, μη παρεκβαίνων τον ωρισμένον της λειτουργίας αυτού κανόνα, εν σεμνότητι».
(Αποστολικοί Πατέρες, Α Τόμος, κου Χ. Κρικώνη, σελ. 82- 85).

Με βάση το απόσπασμα, οι προσφορές και οι λειτουργίες πρέπει να επιτελούνται σε διατεταγμένους καιρούς, όχι άτακτα, και από συγκεκριμένους ανθρώπους που όρισε ο Θεός. Μάλιστα, όσοι ακολουθούν τα νόμιμα του Δεσπότη (αυτή την νόμιμη τάξη) δεν αμαρτάνουν. Και προτρέπει να μην παραβαίνει κανείς τον ορισμένο κανόνα της λειτουργίας του. Πολύ απλά, τους συμβουλεύει να μην χαλάνε την τάξη που έθεσε ο Θεός στην Εκκλησία Του.

Οι «προσφορές» και οι «λειτουργίες» που αναφέρονται, δεν έχουν καμία σχέση με προσφορές αγάπης που αναφέρει ο κος Τομαράς. Αυτές οι προσφορές αγάπης μπορεί να γίνουν από τον κάθε ένα πιστό, και ασφαλώς αυτό δεν χαλάει την τάξη της εκκλησίας. Τι είναι, λοιπόν, οι «προσφορές» και οι «λειτουργίες»;

Ο καθηγητής Ι. Ζηζούλιας, αναφέρει: «Η Α’ Κλήμεντος εξ άλλου ομιλεί περί «λειτουργίας των αποστόλων». Ποια η φύσις της λειτουργίας ταύτης, εις την οποίαν διεδέχθησαν τους Αποστόλους οι αποβληθέντες πρεσβύτεροι της Κορίνθου; Καίτοι ο όρος λειτουργοί χρησιμοποιείται ποικιλοτρόπως υπό του Κλήμεντος, εν τούτοις χρησιμοποιούμενος ενταύθα περί των Αποστόλων έχει την ειδικήν σημασίαν της προσφοράς των δώρων της Ευχαριστίας»
(«Η ενότης της Εκκλησίας εν τη Θ. Ευχαριστία και του Επισκόπου, κατά τους τρείς πρώτους αιώνας»).

Ο καθηγητής Β. Στεφανίδης γράφει: «Τους ουν κατασταθέντας υπ εκείνων (των αποστόλων) ή μεταξύ υφ ετέρων ελλογίμων ανδρών, συνευδοκησάσης της εκκλησίας απάσης, και λειτουργήσαντας αμέμπτως, τούτους ου δικαίως νομίζομεν αποβάλλεσθαι της λειτουργίας. Αμαρτία γαρ ου μικρά ημιν έσται, εάν τους αμέμπτως και οσίως προσενεγκότες τα δώρα, της επισκοπής αποβάλλωμεν» (ΚΕΦ. 44) Υπό τα ‘’δώρα’’ νοείται η θεία ευχαριστία» (Εκκλησιαστική Ιστορία σελ. 45).

«Μετά της θείας ευχαριστίας συνεδέετο στενώς η διανομή των σχετικών προσφορών των χριστιανών» (ίδιο έργο, σελ. 46).

Ο Ιάκωβος Πηλιλής αναφέρει: «Η διακονία τούτων, κατά τον Κλήμεντα, (λειτουργία), είναι η λατρεία εν τη Εκκλησία και η προσφορά (θυσία) των πιστών κατά την Θείαν Ευχαριστίαν, δι’ ο και δια πρώτην φοράν το πρεσβυτέριον διακρίνεται με ιδιάζοντα καθήκοντα και δικαιώματα εκ του σώματος των πιστών (των λαικών)» (Η Χριστιανική Ιερωσύνη).

Επομένως, η «λειτουργία» είναι η προσφορά των δώρων της Θείας Ευχαριστίας ή αλλιώς της θυσίας των πιστών. Μάλιστα, όπως παρατηρεί και ο Ι. Πηλιλής, «δια πρώτην φοράν το πρεσβυτέριον διακρίνεται με ιδιάζοντα καθήκοντα και δικαιώματα εκ του σώματος των πιστών (των λαικών)», όπως πράγματι λέει το απόσπασμα. Το κομμάτι είναι πάρα πολύ δυνατό και αφήνει έκθετο τον κο Τομαρά αλλά και τους αιρετικούς που αρνούνται την θεοπαράδοτη χριστιανική πίστη χάριν των νεοφανών αιρέσεων.

Το ίδιο αναφέρει και ο καθηγητής Β. Φειδάς, όταν σχολιάζει την λύση που δίνει ο άγιος Κλήμης Ρώμης: «[…] για το πρόβλημα της τοπικής εκκλησίας της Κορίνθου η ανάγκη αυτή διακρίσεως του τοπικού ιερατείου κατά τάξη στην άσκηση της τετιμημένης λειτουργίας καθίστατο επιτακτικότερη. Ο Κλήμης θεμελιώνει τη διάκριση αυτή στη θεία βούληση, γι’ αυτό και οι εκπληρώνοντες άμεμπτα την λειτουργία ‘’τοις γαρ νομίμοις του δεσπότου ακολουθούντες ου διαμαρτάνουσιν. Τω γαρ αρχιερεί ίδιαι λειτουργίαι δεδομέναι εισί, και τοις ιερεύσιν ίδιος ο τόπος προστέτακται, και Λευίτες ίδιαι διακονίαι επίκεινται· ο λαϊκός άνθρωπος τοις λαϊκοίς προστάγμασιν δέδεται’»»
(Εκκλησιαστική Ιστορία, Ά τόμος, σελ. 87-88).

Το ότι είναι οι λέξεις στον πληθυντικό, δεν σημαίνει ότι δεν μιλάει για τα τίμια δώρα, όπως λέει και πάλι αυθαίρετα ο κος Τομαράς. Η Θεία Ευχαριστία τελείται πολλές φορές, όπως αναφέρει ο απόστολος Παύλος: «οσάκις αν τρώγητε τον άρτον τούτον και πίνητε το ποτήριον τούτο, τον θάνατον του Κυρίου καταγγέλλετε, μέχρι της ελεύσεως αυτού» (Α’ Κορινθίους, ια 26).

Το ότι οι προσφορές ήταν του άρτου και του οίνου (των τιμίων δώρων δηλαδή), πέρα από αυτά, μαρτυρείται καθαρότατα και από ΑΡΧΕΓΟΝΗ πηγή, τον Ιουστίνο τον Μάρτυρα, που γράφει: «Και τη του ηλίου ημέρα λεγομένη ημέρα, πάντων, κατά πόλεις ή αγρούς μενόντων, επί το αυτό συνέλευσις γίνεται και τα απομνημονεύματα των αποστόλων ή τα συγγράμματα των προφητών αναγινώσκεται μέχρι εγχωρεί. Είτα, παυσαμένου του αναγινώσκοντος, ο προεστώς δια λόγου την νουθεσίαν και πρόκλησιν της των καλών τούτων μιμήσεως ποιείται. Είτε ανιστάμεθα κοινή πάντες και ευχάς πέμπομεν και , ως προέφημεν, παυσαμένων ημών της ευχής, άρτος προσφέρεται και οίνος και ύδωρ και ο προεστώς ευχάς ομοίως και ευχαριστίας, όση δύναμις αυτώ, αναπέμπει και ο λαός επευφημεί λέγων αμήν και η διάδοσις και η μετάληψις από των ευχαριστηθέντων εκάστω γίνεται και τοις ου παρούσι δια των διακόνων πέμπεται»
(Α Απολογία,67, 3-5).

«Τα κύρια στοιχεία του δεύτερου, ήτοι του μυστηριακού μέρους της θ. Λειτουργίας, ήσαν, κατά τον Ιουστίνο, ο ασπασμός της ειρήνης, η προσφορά των τιμίων δώρων, η υπό του προεστώτος απαγγελλομένη ευχαριστήρια και τελεστική ευχή του μυστηρίου…» (Εκκλησιαστική Ιστορία Βλ. Φειδά, Α τόμος, σελ. 268)

Το καταλάβατε τώρα κάπως καλύτερα, δια στόματος Ιουστίνου του Μάρτυρα; «[…] άρτος προσφέρεται και οίνος και ύδωρ και ο προεστώς ευχάς ομοίως και ευχαριστίας, όση δύναμις αυτώ, αναπέμπει και ο λαός επευφημεί λέγων αμήν». Μήπως τα ξέρετε καλύτερα από τον Ιουστίνο που περιγράφει πως γίνονταν η λατρεία στον δεύτερο μεταποστολικό αιώνα;

Η λέξη «Λευίτες» χρησιμοποιείται με την έννοια του διακόνου. Άλλωστε, το απόσπασμα από τον Κλήμη Ρώμης δεν αναφέρεται σε φυλές αλλά σε λειτουργήματα. Το αν σε άλλα σημεία αναφέρει για επισκόπους και διακόνους, σαφώς σε αυτά υπάρχει η ιερατική ιδιότητα, από την στιγμή που υπάρχει θυσία, δηλαδή η Θεία Ευχαριστία.

Η συνέχεια του κειμένου που αναφέρει ο κος Τομαράς, δείχνει την τάξη που είπαμε και προηγουμένως. Οι θυσίες δεν θα μπορούσαν να προσφερθούν στην (κατά γράμμα) Ιερουσαλήμ εφόσον είχε καταστραφεί το 70 μ Χ . Πολύ πιθανό με τα λόγια αυτά, να αναφέρεται στην πνευματική Ιερουσαλήμ και να θέλει να τονίσει την εκκλησιαστική τάξη. Οι καθηγητές λένε ομόφωνα ότι αυτά αναφέρονται στην εκκλησία, και ο κος Τομαράς ρίχνει στάχτη στα μάτια των ομοθρήσκων του, από τους οποίους περιμένει να δεχτούν ότι τους σερβίρει.

6. Άγιος Ιππόλυτος Ρώμης.

Είχαμε γράψει από την εκκλησιαστική Ιστορία του καθηγητή Βλ. Φειδά, όπου έγραφε ο καθηγητής ότι ο Ιππόλυτος συνδέει τον όρο ‘’κλήρο’’ προς τους κληρικούς. Μάλιστα ο καθηγητής παρέθεσε και το σχετικό χωρίο· «‘’ειδέ και τις εν κλήρω ων γαμοιη, μένειν τον τοιούτον εν κλήρω ως μη ημαρτηκότα’».

Ο κος Τομαράς, αφού έψαξε, βρήκε και παρέθεσε από πιο πριν το χωρίο, όπου λέει:
«…επί τούτου ήρξαντο επίσκοποι και πρεσβύτεροι και διάκονοι δίγαμοι και τρίγαμοι καθίστασθαι εις κλήρους∙ ει δε και τις εν κλήρω ων γαμοιη μένειν τον τοιούτον εν τω κλήρω ως μη ημαρτηκότα, επί τούτω φάσκων είρησθαι το υπό του αποστόλου ρηθέν’ «συ τις εο ο κρίνων….»»

Η αλήθεια είναι μια αλυσίδα. Αν χάσεις τον ένα κρίκο, τους χάνεις όλους. Ο καθηγητής λίγες σειρές παραπάνω είχε διευκρινίσει ότι από ακόμα παλαιότερη εποχή είχε διακριθεί ο κλήρος από τους λαϊκούς, και δίνει παραπομπή στον άγιο Κλήμη Ρώμης! Αυτό που δεν μπορεί να καταλάβει ο κος Τομαράς, είναι ότι ο επίσκοπος, οι πρεσβύτεροι, και οι διάκονοι, αυτοί οι τρείς βαθμοί, είναι βαθμοί ιεροσύνης διότι έχουν όλοι τους την ιερατική ιδιότητα διότι όλοι τελούν την Θεία Ευχαριστία που έχει χαρακτήρα θυσίας. Επομένως, οι όροι «επίσκοπος», «πρεσβύτεροι», και «διάκονοι» είναι ιερείς και συνδέονται με την λέξη «κλήρος». Την Θεία Ευχαριστία την τελεί ο Επίσκοπος κατά βάση, αλλά και σε όποιον δώσει την άδεια (εννοείται από τους λειτουργούς). «Έγκυρη να θεωρείται η Ευχαριστία εκείνη που τελείται από τον Επίσκοπο, ή από εκείνον στον οποίο θα δώσει την άδεια αυτός» (Προς Σμυρναίους, VIII 1). Οι αιρετικοί, από πού πήραν την άδεια;

Την αποστολική εποχή, ο όρος πρεσβύτερος και επίσκοπος ήταν ταυτόσημοι. Ο πρώτος τη τάξη πρεσβύτερος είχε την γενική διαχείριση και τον πρώτο λόγο στην σύναξη όπου ήταν και τούτο φαίνεται καθαρά στην πρώτη αποστολική σύνοδο. Είχε προκύψει πρόβλημα με ορισμένους που έλεγαν ότι οι πιστοί έπρεπε να κάνουν την περιτομή για να σωθούν, και έφερναν ταραχή και σύγχυση στην Εκκλησία. Έτσι, έγινε η αποστολική σύνοδος, όπου πήραν μέρος ο απόστολος Παύλος, ο απόστολος Βαρνάβας, οι απόστολοι και οι πρεσβύτεροι της Ιερουσαλήμ. Αφού μίλησαν όλοι, τελευταίος μίλησε ο Ιάκωβος, ο οποίος ήταν ο πρώτος τη τάξη πρεσβύτερος. Αυτός επισφράγισε την απόφαση που ελήφθη συνοδικά με την οδηγία του Αγίου Πνεύματος (Πράξεις ιε κεφάλαιο).

Αργότερα, όχι επί εποχής Ιππολύτου αλλά επί εποχής Ιγνατίου, ο επίσκοπος ξεχώρισε από τον πρεσβύτερο. Αυτό φαίνεται σε πολλά σημεία των επιστολών του. Ενδεικτικά: « […] να υπακούετε στον επίσκοπο και το πρεσβυτέριο με απερίσπαστο το νου σας, προσφέροντας (κείμ. ‘’κλώντες’’) έναν άρτο […] (προς Εφεσίους, XX 2). « […] όλοι να σέβονται τους διακόνους […] όπως και τον επίσκοπο […] και τους πρεσβυτέρους, σαν το συνέδριο του Θεού και σύνδεσμο των αποστόλων. Χωρίς αυτούς Εκκλησία δεν υπάρχει» (προς Τραλλιανούς, III 1) κλπ.

Ο πρώτος τη τάξη πρεσβύτερος, ο οποίος τελούσε και την Θεία Ευχαριστία, ονομάστηκε επίσκοπος. 

Η λέξη «κλήρος», στην εποχή του Ιππολύτου, είχε να κάνει με την ιεροσύνη. Οι λέξεις έχουν πολλές σημασίες. Το να μας παρουσιάζει ο κος Τομαράς την έννοια του κλήρου στα γραπτά της Καινής Διαθήκης, δεν έχει σημασία. Σημασία έχει να εξεταστεί η λέξη στο απόσπασμα που αναφέραμε. Άλλωστε, ο κος Τομαράς από μόνος του μας λέει: 

«Παραθέτω από το Λεξικό της Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας του «Σταματάκου» λίγα σχετικά (για συντομία όχι όλες τις σημασίες, αλλά τις βασικές):
Κλήρος:
****ως και νυν κλήρος, «λαχνός» // μικρόν τεμάχιον ξύλου ή και βώλος γης χρησιμοποιούμενα ως κλήροι.
Και ως τελευταίες έννοιες έχει:
****Κληρονομιά, κτήμα, υποστατικό, ιδιοκτησίαν
****Στην εκκλησιαστική γλώσσα, οι κληρικοί εν αντιθέσει προς τους λαϊκούς»

Και ο ίδιος σχολιάζει: «(Τονίζω εδώ για τον αναγνώστη ότι αυτή η τελευταία έννοια δεν υπήρχε στην περίοδο των αποστόλων ή πριν αυτής, ανήκει στην μεταγενέστερη… «Ορθόδοξη» γλώσσα.)».

κ Τομαρά, δεν λέει έτσι ο Σταματάκος στο λεξικό από όπου παραθέσατε. Αυτό το λέτε εσείς. Σαφέστατα το λεξικό του κου Σταματάκου δέχεται τον «κλήρο» ως «κληρικούς» σε αντίθεση με τους λαϊκούς, όπως ακριβώς και ο Φειδάς που παρέθεσα. Επίσης, στην περίοδο των αποστόλων δεν υπήρχε η φράση ‘’Αγία Τριάς’’. Ανήκει στην μεταγενέστερη Ορθόδοξη γλώσσα. Μήπως διαφωνείτε; Επομένως, το παιχνίδι των λέξεων που παίζει ο κος Τομαράς, δεν έχει τίποτα να δώσει πέρα από ψευδείς εντυπώσεις.  

Άλλωστε, ο Ιππόλυτος σε άλλο του χωρίο λέει το εξής:
«[…] το εν τη Εκκλησία παραδοθέν Άγιον Πνεύμα, ου τυχόντες πρότεροι οι απόστoλoι μετέδοσαν τοις ορθώς πεπιστευκόσιν ων ημείς διάδοχοι τυγχάνοντες της τε αυτής χάριτος μετέχοντες αρχιερατείας τε και διδασκαλίας και φρουροί της Εκκλησίας λελογισμένοι ουκ οφθαλμώ νυστάζoμεν ουδέ λόγον ορθόν σιωπώμεν[…]» (Κατά Πασών αιρέσεων Έλεγχος, ΒΕΠΕΣ 5, σ. 199). »

«[…]μετέχοντες αρχιερατείας τε και διδασκαλίας[…]. Πόσο πιο καθαρά να γραφτεί για να καταλάβει κανείς ότι ο Ιππόλυτος ονομάζει τον εαυτό του αρχιερέα, που το πήρε από την διαδοχή που ανάγεται στους αποστόλους;

Τι σημαίνει η λέξη ‘’αρχιερατεία’’ και γιατί την χρησιμοποιεί για τον εαυτό του; Επειδή τελούσε την Θεία Ευχαριστία. Και αφού μας δίνει την δική του εξήγηση ο κος Τομαράς (πράγματα που έχουν απαντηθεί), καταλήγει να μας λέει : «ο Ιππόλυτος μιλάει αλληγορικά, είναι ότι ο ίδιος…. ΔΕΝ (!) ΗΤΑΝ «αρχιερέας»/ επίσκοπος». Δηλαδή, αυτό που γράφει τόσο καθαρά, δεν είναι αυτό αλλά κάτι άλλο.

Για τον αν διετέλεσε επίσκοπος κανονικός ή όχι, οι απόψεις διίστανται μεταξύ των καθηγητών.

Για παράδειγμα, ο καθηγητής Π. Χρήστου δέχεται ότι ήταν· «Οι αυστηροί της Ρώμης και της Καρχηδόνος, εξηγέρθησαν εξ αιτίας του μέτρου τούτου και οι πρώτοι εξέλεξαν επίσκοπον των τον Ιππόλυτον, σχισματικόν φυσικά, ως φρουρόν της κινδυνευούσης Εκκλησίας. Η άποψις ότι δεν κατέστη ποτέ επίσκοπος δεν είναι ορθή, διότι δεν θα εδικαιολογείτο η κατασκευή της περί τούτου ειδήσεως. Όταν έγραφε το έργον του Κατά Αιρέσεων ήτο οπωσδήποτε επίσκοπος, να και δεν το λέγει, καθ’ όσον άλλωστε δεν αναφέρει καν το όνομά του. Χαρακτηρίζων όμως την Εκκλησίαν του Καλλίστου ‘’διδασκαλέιον’’, θέλει να φανερώσει ότι αυτή είναι αιρετική και ότι η ιδική του είναι η διατηρούσα την αποστολικήν παράδοσιν» (Πατρολογία Π. Χρήστου, β’ τόμος, σελ. 722).

Αλλά και ο καθηγητής Δ. Μπαλάνος, δέχεται ότι ο Ιππόλυτος υπήρξε επίσκοπος Ρώμης με περισσότερα στοιχεία υπέρ αυτού. «[…] οι δε θαυμασταί του ανήγειραν προς τιμήν του μαρμάρινον ανδριάντα, όστις ανευρέθη, κατά τας γενομένας ανασκαφάς το 1551, εν τω κοιμητηρίω του αγίου Ιππολύτου, ακέφαλος και ικανώς εφθαρμένος· ο Ιππόλυτος παρίσταται καθήμενος επί καθέδρας, φέρων τον φιλοσοφικόν τρίβωνα και επί των πλευρών της καθέδρας είναι γεγλυμμένοι οι τίτλοι ικανών συγγραμμάτων του και πασχάλιος κανών συνταχθείς υπ’ αυτού […] η ανεύρεσις του ανδριάντος συνετέλεσε πολύ εις διαλέυκανσιν του μυστηρίου, όπερ περιέλαβε το πρόσωπον του Ιππολύτου […] Η εύρεσις του ανδριάντος του Ιππολύτου, επαληθεύσασα όσα ο ισπανός ποιητής προυδέντιος (+ 413) λέγει περί τάφου του Ιππολύτου περί την Ρώμην, μαρτυρεί ότι ο Ιππόλυτος έδρασεν εν Ρώμη και επιβεβαιοί ότι εκεί διε΄τελεσεν επίσκοπος» (ΒΕΠΕΣ 5, ΣΕΛ. 193- από την πατρολογία του Δ. Μπαλάνου).

Επομένως κε Τομαρά, δεν μπορείτε να ισχυρίζεστε ότι δεν ήταν. Αυτό δείχνει προχειρότητα και όχι αντικειμενική μελέτη. Αν γνωρίζατε καλύτερα τα πράγματα, έπρεπε να επισημάνετε και τις δύο απόψεις!

Όπως και να έχει, είτε υπήρξε κανονικός επίσκοπος ή μη κανονικός, σημασία έχει ότι μιλάει για «αρχιερατεία». Ο επίσκοπος, ο πρεσβύτερος, και ο διάκονος είναι βαθμοί της μίας και αυτής ιεροσύνης. Και φυσικά, η διαδοχή είναι και στους τρείς βαθμούς της ειδικής ιεροσύνης. Ο Ιππόλυτος θα μπορούσε να μην αναφερθεί καθόλου σε «αρχιερατεία». Εσείς, αναφέρεστε σε δική σας «αρχιερατεία» ή του «επισκόπου» σας, έστω και μεταφορικά; Αστείο για όσους γνωρίσαμε την Προτεσταντική λογική.

Γράφει ο κος Τομαράς: «διακρίνουμε ότι μιλώντας για «αρχιερατεία» μιλάει πνευματικά, δηλαδή ως προς τα καθήκοντα του πρεσβυτερίου που ήταν αρχικά καθήκοντα των αποστόλων»

Ένα από τα καθήκοντα είναι η τέλεση της Θείας Ευχαριστίας, η λειτουργία που ήδη έχουμε δει.

7. Ο κος Τομαράς θίγει (στο άσχετο) και το θέμα της Αποστολικής Διαδοχής.
Παραθέτουμε τα παρακάτω λίνκ, τα οποία και αποτελούν απαντήσεις μας.

Α) Η Αποστολική διαδοχή, ένα από τα κριτήρια των πρώτων χριστιανών για την διάκριση μεταξύ Εκκλησίας και αιρέσεως.

Β) Ιεροσύνη- Απόστολοι- Αποστολική Διαδοχή- Η αποστολική διαδοχή ως κριτήριο γνησιότητας- Περί ανύπαρκτης αποστολικής διαδοχής των Προτεσταντικών ομολογιών.

Γ)  Οι διάδοχοι τών αποστόλων και η αληθινή Χριστιανική Εκκλησία